A & G Belting Systems sas
di Aprovitola Enzo e C.

Pandora in Paraguay pandora winkel online

Pandora in Paraguay

een ervaring voor het leven?

donderdag 26 juni 2008

terug naar Bélgica...

Holiis m'n Belgische schatties!

Alles goed met jullie? De examentijd zit er bijna op, maar 'k heb aan jullie gedacht hoor!

Ondertussen zit m'n AFS-jaar er bijna op en 'k moet precies nog zooooveel dingen doen! Cadeautjes en herinneringen kopen/maken/verzinnen voor Paraguay en voor België, afscheid nemen van m'n klasgenoten, m'n vrijwilligerswerk, m'n vrienden, m'n familie ..., nog een laatste keer Belgsich koken, iedereen op m'n Paraguayvlag laten schrijven, eens bekijken wat ik meeneem, wat ik hier laat en wat ik opstuur, enz.

'k Verlaat Paraguay op dinsdag 1 juli om 11.00 u en zal op donderdag 3 juli om 07.30 u in België landen. We vliegen met z'n achten van Paraguay naar Argentinië, daar wachten we 7 uur, waarna we het vliegtuig naar Washington DC nemen, daar wachten we zo maar even 11 uur en daarna op naar België!

'k Moet toegeven dat de laatste maanden gevlogen zijn! Net nu ik me hier zo goed thuisvoel, moet ik terug... Niet dat ik niet wil, maar 'k ben er toch wat bang voor! Alles gaat weer anders zijn, weer andere gewoontes, allemaal andere mensen om me heen en weer alles in een andere taal, MAAR in m'n eigen familie en met de vriendinnetjes die me zo goed kennen! 'k Ga hoogstwaarschijnlijk veranderd zijn, maar 'k heb geen idee in welke zin. Volwassener? Zelfstandiger? Meer op mezelf? Of net socialer? 'k Zal ook een studierichting moeten kiezen, dat zal zeker de sociale kant op gaan, maar 'k ben er denk ik wel klaar voor, 'k heb zin om te studeren, na zo'n jaartje van niks opsteken.

'k Laat jullie al, want 'k zie jullie gauw weer!

Un beso grande! Hasta pronto!

Pandoraguay

P.S. Paraguay won 2-0 tegen Brazilië!! En ik zat in het stadion, wooooow!! :) Geplaatst door Pandora op 08:26 2 opmerkingen:

zaterdag 3 mei 2008

Aan't werk!

Hola hola gente!

Mba’éichapa? (“Hoe is’t?” in Guarani)

‘k Ben er snelletjes weer, want ik moet precies nog zoveel vertellen en ’t is nog maar 2 maand en m’n voetjes staan weer op Belgische grond! ‘k Weet ondertussen trouwens de precieze datum! Op 3 juli om half 8 ’s ochtends landt het 3de vliegtuig dat ik moet nemen, in Zaventem! Daarom wil ik jullie via m’n blog vragen of jullie nog vragen, opdrachten, zoekertjes... hebben, die ik moet oplossen, ontcijferen?! Post ze op m’n blog en ‘k doe m’n best ze te beantwoorden/vervullen!! 'k Zet trouwens ook vandaag in een nieuw album ("allerlei") van alles wat ik deed enkele foto's online, die kan je bekijken op http://picasaweb.google.com/pandoraversteden!

Brr,’t is hier ook eens frisjes (rond de 10º, maar dat is behoorlijk koud zonder verwarming in huis –ook niet in de badkamer– en met koud-lauw water in de douche!!) en ‘k heb net m’n kleren (zoals altijd met de hand) gewassen, dus ‘k ben aan’t bevriezen! Waar was ik gebleven?

Colegio y trabajo?
Omdat ik vorig schooljaar niet veel bijleerde op m’n school, was ik vastbesloten vrijwilligerswerk te zoeken of een andere school, eventueel zelfs universiteit! ‘k Praatte met Afs, maar die waren het er niet mee eens, ik kwam namelijk voor het schoolprogramma, dus mocht ik gerust werk zoeken en een universiteit voor in de namiddag, maar ‘k moet zowiezo ook naar school! Pff... Dan maar op zoek naar een andere school, want San José (privéschool, de leerlingen betalen er maandelijks) staat bekend als’t slechtste college van de stad! Op 27 februari ging ‘k met m’n broer Alberto mee om met de directrice van zijn staatsschool te spreken, maar die vertelde me vrolijk dat ze geen tijd had voor problemen. Vanaf april mocht ik het nog eens gaan vragen, maar ’t was me wel duidelijk dat ik daar niet zo welkom zou zijn... Normaalgezien moet Afs met de scholen praten, maar de afs-werking in Capiatá laat dikwijls de wensen over, ze wilden me ook niet echt helpen om een andere school te zoeken, ze hadden al genoeg problemen met mij gehad (m’n families) en dus al genoeg tijd in mij gestoken. [’t Is trouwens wel duidelijk dat het niet eenvoudig is goede families te vinden, meer dan 75% van de afs’ers hier, zit niet meer in z’n eerste familie!]
Dezelfde dag nog ging ik aankloppen bij een tehuis voor families met problemen in San Lorenzo, de naburige stad. De directrice legde met de werking uit en toonde me het huis. Ze leek erg blij met een nieuwe vrijwilligster. Het is een tehuis voor families, dus ’t is niet de bedoeling dat enkel kinderen er naartoe trekken, want, legde directrice Teodora me uit, zo los je niets op, de problemen beginnen in de familie zelf. De kinderen komen dus met hun ouders, hoewel dat ongeveer altijd enkel de moeder inhoudt. De meesten die er verblijven, komen omwille van huiselijk geweld, maar ook door geldproblemen of seksueel misbruik! Ze mogen er verblijven zolang ze willen, er zijn drie grote kamers en er wordt (door één van de moeders) voor eten gezorgd. Alle groenten en fruit komen wekelijks gratis van de markt, kilo’s en kilo’s die ze niet meer kunnen verkopen, omdat ze niet mooi meer ogen, worden er gekuist en bewaard in de diepvries. Het tehuis werd vijf jaar geleden gesticht door een Italiaanse pater en is een niet-governementele organisatie, ze krijgen dus geen financiële hulp van de overheid. Gelukkig zijn er enkele mensen die de huur van het huis of de elektriciteitsrekening eens voor zich nemen of wat vlees en suiker kopen! Het huis is groot, maar heeft totaal geen luxe. De badkamer krijgt geen water, dus wassen de inwoners zich buiten met een tuinslang (ook bij 10º of minder) en doen ze hun behoeften op een half omgevallen vuile wc-pot met niet eens een afdak boven! Kleren worden er natuurlijk met de hand gewassen en er wordt gekookt op hout. Ventilators zijn er gelukkig wel in elke kamer. Er is ook een ruime kapel, want dit tehuis is hyperchristelijk! Er wordt 3 tot 4 uur per dag gebeden. Allemaal goed en wel, maar door al dat gebid is er bijvoorbeeld geen educatie voor de jongeren, die er belanden. Vaak zijn ze nooit naar een middelbare school geweest en spreken ze amper Spaans, (enkel Guarani) laat staan lezen. Ze kunnen niet naar school, want daar is geen geld voor, ook in het tehuis niet. De mensen die er pas zijn, zijn vaak erg schuw en verlegen, zeker als ze me niet konden aanspreken in Guarani, maar na een tijdje zag ik ze openbloeien en dan vertrokken ze alweer.
Sinds 8 maart ga’k er twee keer per week naartoe om met de kleintjes te spelen en armbandjes te maken of te praten met de ouderen. ‘k Eet er ‘s middags altijd mee en al is het eten niet altijd even smakelijk, ’k merk dat ze dat appreciëren!

Op 4 maart ging ik de eerste keer weer naar school, ’t schooluniform was veranderd in een jeans met de t-shirt van de school, dus ik was die ochtend megablij toen ik weer in m’n jeans geraakte, dat was zeker 2 maand geleden! J ‘k Kreeg wel heel de tijd dat m’n rits openstond (die was namelijk stuk) en dat ze m’n onderbroek zagen als ik ging zitten... “Hé seg, wees eens blij dat ik er weer in pas!!” Voor de rest veranderde er niet veel, m’n klasgenoten snappen écht niet dat ik naar school ga, hoewel ik m’n dilploma al haalde. Ik leer dingen die ik een viertal jaar geleden al te horen kreeg en soms ook nieuwe dingen, in de wiskunde delen ze hier namelijk door nul... Vaag herinnerde ik me het rijmpje, ’wie deelt door nul, dat is ne snul’ en ‘k probeerde het aan de wiskundeleerkracht uit te leggen, die haalde er zijn rekentoestel bij en toen dat ‘error’ toonde, mompelde hij een beetje verbaasd dat je nul dan vast wel kan delen, ‘k heb braafjes geknikt en ‘k ben weer gaan zitten,’k wilde niet als betweterige leerling overkomen, snap je?

Na twee weken school was’t al een week paasvakantie, Isha en Laura (Amerikaanse) kwamen op bezoek en we trokken naar Lynn en Jules in Pilar en ook Wouter kwam helemaal van Pedro Juan Caballero naar Pilar (meer dan 13 uur onderweg)! We genoten van een vakantietje met veel feestjes en plezier, maar voor Pasen kwamen we terug naar Capiatá om van hieruit een beetje meer van het land te zien. Dat idee botste echter met de strenge godsdienst, want op goede vrijdag mag je hier niets doen en enkel chipa eten! We gingen dus maar naar de kerk, waar Jezus’ sterven werd nagespeeld. Er was enorm veel volk en ‘k heb m’n ogen uitgekeken! Enkele mensen huilden, omwille van Jezus’ dood (en dat bijna 2000 jaar na de feiten?), één van de twaalf apostelen verleidde ons met knipoogjes en lachjes en toen pop Jezus voorbij werd gedragen in een soort doodskist, holde de massa mensen er naar toe, om ‘Hem’ aan te kunnen raken en dan vlug een kruisteken te maken of hun hand te kussen, daarna achtervolgden ze hem in een lange stoet, terwijl een mannenkoor voor de achtergrondmuziek zorgde, ze zongen niet, maar jankten, toen ik vroeg waarom, was het antwoord eensgezind, “dat moet zo op goede vrijdag!” Okeej, als jullie ’t zeggen... J
Van’t ene evenement naar’t andere, namelijk... het kerkhof! Dat is niet zo eenvoudig te beschrijven, want het is in niets te vergelijken met dat wat we in België kerkhof noemen! Een Paraguayaans kerkhof is een soort doolhof van huisjes (sommige huisjes zijn groter en mooier dan de huisjes waarin arme mensen leven), waar de kisten in worden bewaard (ze liggen dus niet onder de grond!) De meeste huisjes zijn half scheef gezakt of hebben gebroken ruiten zodat je de kisten kan aanraken! Er zijn er ook veel waar ‘te huur’ of ‘te koop’ op staat, zodat je op voorhand kan beslissen waar je zal rusten. ‘k Moet toegeven dat ik er niet graag terecht zou komen! Er wonen tientallen honden en katten en je loopt er overdag al gemakkelijk verloren.

Pasen was hier niet zo speciaal, enkel dat we een beetje chiquer aten. Paaseitjes waren er dit jaar ook niet bij, tot Rodrigo langskwam met een reuzenpaasei, jeej! J
Over Rodrigo gesproken... Twee weken geleden hebben we beslist om na meer dan 6 maanden uit elkaar te gaan, ‘k heb ’t er even moeilijk mee gehad, maar’t gaat al beter!

Daarna was’t weer gewoon school. Die vrijdag was’t dag van San José, dus zorgde m’n school voor een defilé! Twintig meisjes trokken majorettepakjes aan en zwaaiden met stokjes, nog eens vijftig paradeerden met een vlag en de overigen volgden in hun schooluniform. Ik werd in typische kleren voor de Paraguayaanse dans gehuld en opende samen met m’n ex-zusjeVanesa en haar vriendinnetje de hele stoet!

‘k Ging vorige week ook eens met m’n zus Fatima, naar haar universiteit, ze studeert boekhouding. ‘k Kreeg er een les statistiek,’k had het vorig jaar al geleerd, maar ’t was best interessant! ’t Viel me op dat er opvallend weinig klasgenoten tegen m’n grote zus babbelden en zij zei ook dat het raar was. Na de volgende les vertelde ze me dat haar klasgenoten dachten dat ik niks verstond, dus waren ze bang om iets te komen zeggen. Waarom is iedereen bang van mij? Fati heeft hen geantwoord dat mijn Spaans beter is dan dat van hen en dat ze met mij over alles kunnen praten; politiek, geschiedenis, wetenschappen, alles! ‘k Hoop dat ze dat doen de volgende keer!

Hmm, volgende keer weer meer! Vergeet geen vragen te posten!

Lieve lieve zoens!

Pandorita Geplaatst door Pandora op 13:20 4 opmerkingen:

donderdag 24 april 2008

Noticias

Hej leuke luitjes!!

Hier ben ik ‘weer’!

Alles in orde in België? ‘k Heb gehoord dat er eindelijk een regering is?! België werd zelfs opgenomen in het Guinessbook of Records wegens 8 maand zonder regering. Paraguay werd al hele tijd geleden opgenomen in datzelfde beroemde boek, wegens al 61 jaar dezelfde partij, el partido Colorado, aan de macht , maar daar is vorige zondag gelukkig een einde aangekomen! De paraguayanen verkozen ex-bisschop Fernando Lugo tot hun nieuwe president! Laten we hopen dat hij een beter beleid zal voeren, want er is hier nog veel werk aan de winkel!
Wisten jullie dat meer dan 1 miljoen Paraguayanen in Buenos Aires of Spanje wonen, omdat ze in Paraguay geen werk vinden en beter betaald worden in het buitenland... Meer dan 5 van m’n 30 klasgenoten heeft z’n mama en/of papa al meer dan een jaar niet meer gezien! De ouders die in het buitenland werken willen natuurlijk niet dat hun familie in Paraguay denkt dat ze een slecht werk of leven in het buitenland hebben, dus sturen ze maandelijks een hoop geld op. Voor de Paraguayanen zijn dit grote bedragen, maar het leven in Europa is heel wat duurder dan hier en dat beseffen ze amper, dus leven de ouders in Spanje vaak onder bruggen, in krotten...en worden als slaafjes behandeld op hun werk, opdat ze toch maar het geld zouden kunnen opsturen! De situaties zijn echt vaak zielig... en toch vertrekken er alsmaar meer Paraguayanen op zoek naar een ‘betere wereld’.
Elke keer als ik naar het cybercafé ga, zit er wel een vader met huilend dochtertje op z’n schoot over msn messenger en met webcam –zodat mamie-lief ook begint te huilen– met z’n echtgenote,die in Spanje verblijft, te praten.
Het lijkt ook of de mensen hier vaak niet gelukkig zijn. Ze hebben geen vertrouwen in elkaar, ze maken oppervlakkig vrienden, maar nooit dieper, want dan steekt jaloezie de kop op. En draait het dan echt allemaal om bezit? Zo lijkt het wel, want met de mensen van Asunción mag je niet praten, dat zijn allemaal snobs met grote huizen en dure auto’s. Aan de arme mensen van het platteland moet je niet veel aandacht besteden, die weten niet wat ze zeggen en als je dan over de indiaanse bevolking begint, dan krijg je steevast te horen dat die stinken en een schaamte zijn voor het land. Afrikaanse mensen kom je hier zelden tegen, maar enkele dagen geleden op de bus ging er geen enkele Paraguayaan naast de ‘zwarte meneer’ zitten, hoewel dat de enige overblijvende zitplaats was. Als ik echter op zijn plaats had gezeten, zou er bijna gesprint worden om naast die natuurlijke blonde met groene ogen –die vast en zeker uit het zo verheerlijkte Europa komt– te kunnen zitten. Waarom zijn mensen soms zo oneerlijk?
‘k Hoop dat Lugo, net zoals hij beloofd heeft, aan dit allemaal iets kan veranderen! Hij heeft wel maar vijf jaar de tijd en het lijkt erop dat de mensen denken dat er binnen deze tijd werk zal zijn voor iedereen, dat niemand meer arm zal zijn en dat alles zal veranderen! ‘k Ben echter al blij dat hij door die muur van de Colorados is kunnen breken! Die hebben er namelijk echt alles aangedaan om hun macht niet moeten af te staan. Op de dag van de verkiezingen reden er ongelooflijk veel gigantische jeeps van de Colorado-partij rond om mensen in hun huis op te pikken, naar het stembureau te brengen, ze onderweg op een hapje en een drankje te trakteren en ze dan weer naar huis te voeren. Ze kochten ook massaal de paspoorten van overleden mensen op, zodat ze meer dan één stem hadden (hoewel ze na het stemmen hun wijsvinger in blauwe onuitwisbare inkt moesten doppen, zodat ze konden controleren wie al had gestemd en wie nog niet), maar bijna alle mensen aan de stemtafeltjes waren Colorado en zagen dat dus al gauw door de vingers! Het heeft echter niet mogen baten... Zondagavond was’t in Capiata, dat bekend staat voor vol Colorados te zitten, verdacht stilletjes.

En nu zal ik eens verdergaan met mijn lijstje van de vorige keer!

- De laatste 2 weken Chili?

- Terug naar school? Of wordt het werken?

- ’t Kort af, hebben jullie vragen, zoekertjes, opdrachten?

Chili!!
Mmm,Chili! J Alias de drie snelste weken van m’n leven...
De familie van Claudia, waar we al enkele dagen verbleven, werd liever en liever en nam ons trouw elke dag mee naar een plaatsje ‘in de buurt’! Ze betaalden elke dag ons middageten op restaurant en wat we ook voorstelden daar kwam geen verandering in! Ze vroegen enkel om eens iets typisch Belgisch te maken... We maakten chocomousse met echte Belgische chocolade, die in Chili wel te koop is! (We kochten die keer trouwens ook een stapel tampons ‘Tampax’, dat vind je namelijk niet in Paraguay en ze bekijken je wel heel vies als je’r achter vraagt!! In Chili bekeken ze ons nu ook wel een beetje raar omdat we zomaar eventjes 10 pakjes kochten! J) We bezochten met de familie bergen, de zee, het platteland, de stad, een mijn... Ongelooflijk hoe ze ons in de watten legden, ‘k werd er na een tijdje verlegen van, ik heb Claudia namelijk pas in Chili leren kennen! Van vrijdag tot vrijdag bleven we bij hen logeren en daarna trokken we met z’n viertjes nog 7 uur meer naar’t zuiden. We verbleven er in een soort goedkoop jeugdherbergje van Zwitserse eigenaars in Villarrica, waar mensen van vele nationaliteiten verbleven. De keuken deelden we met anderen en zo kwamen we veel over de anderen en de streek te weten! Er verbleef onder andere een jong Belgische koppel dat per fiets de wereld aan’t rondtrekken was. De streek waar we ons bevonden is bekend voor z’n actieve vulkanen en op de grens Villarrica-Pucón bevindt zich de indrukwekkende vulkaan Villarrica, die voor de helft bedekt is met eeuwige sneeuw. Aan de voet van de vulkaan ligt een prachtig groot blauw meer, dat daar na de laatste uitbarsting uit zichzelf werd gevormd.
Eén dag betaalden we een geleide tour in de buurt van de vulkaan en in het stadje Pucón. We zagen een rivier, gevormd in de bedding van een oude lavastroom, helblauw water dat zo koud was dat je gemakkelijk een infarct kon krijgen als je’r zomaar zou inspringen, een rivier waarop je kan raften en we zwommen in termen met water natuurlijk verwarmd met een temperatuur van 39 en 41 graden Celsius.
De volgende dag trokken we met een bus naar een natuurgebied dat zich bevindt tussen 3 vulkanen, dat heeft met gevolg dat alle planten, bomen en dieren die er leven aangepast zijn aan het vulkaangesteente. We wandelden er de hele dag,in’t totaal 20 km waarvan zeker 7 steil bergop! Op de top waren er drie helblauwe meertjes, een prachtige natuur en veeeeel muggen! Toen Lynn en Oona die avond al uitgeput in hun bedje lagen, kregen Isha en ik de kans om de vulkaan ‘Llaima’ vanop ongeveer 100 km afstand, lichtjes te zien uitbarsten! Blijkbaar waren alle mensen al uit het gebeid geëvacueerd, maar waren de natuurliefhebbers bang dat één van de prachtigste natuurgebieden uit de buurt zou vernietigd worden!
‘t Weekend ging weer veel te vlug voorbij en we gebruikten de hele maandag om in San Vicente te geraken, Valentina’s hometown, dat ongeveer op tien uur ten noorde van Pucón ligt (een tweetal uur onder Santiago). Valentina’s mama kwam ons ’s avonds laat in een naburig stadje halen en we kropen onmiddellijk na’t avondeten onder de wol. Isha leerde de volgende dagen de familie van haar zusje kennen, we verkenden haar dorpje, we gingen naar de kapper (waar iedereen daarna spijt van had), we vierden Valentina’s verjaardag, haar mama zorgde voor allemaal typische Chileense gerechten, we gingen naar de markt waar een hele week carnaval werd gevierd, we lagen aan het zwembad van Vale’s oom, we bestudeerden een gek geworden hond, we maakten een excursie naar een gebied waar vroeger indianen woonden (we ontdekten door over hekjes te klauteren een opgegraven indianenskelet), vielen in pan toen we met een 12-tal in de auto zaten, we maakten pret, maar ook ruzie, enz.
Drie nachten later hadden we’t wel gezien en trokken we, de zes chicas een weekendje naar de zee! Naar het wereldberoemde Valparaíso en Viña del Mar namelijk!! We verbleven er in het huis van Claudia’s nonkel en werden weer schaamtelijk verwend! We mochten gedurende drie dagen de hele bovenverdieping van hun huis gebruiken. We hadden dus ter beschikking, twee slaapkamers, een eigen badkamer, een salon met tv, een computer met internet... Bovendien kookten die mensen voor ons en zorgden ze voor ontbijt, hoewel we meermaals uitlegden dat dat echt niet nodig was! We wandelden een dagje rond in de heuvels met prachtige gekleurde huisjes in Valparaíso, zwommen in de zee in Viña del Mar, net zoals honderden anderen, hoewel de rode vlag wapperde, we aten ijsjes, namen de metro, vergaten uit te stappen, lachten, smeerden zonnecrème, werden aangegaapt door Chileentjes, hoorden een versie van ‘I love you’ naar ons roepen, kochten veeeeeel souvenirs, verbrandden, sliepen veel te lang, enz.
En voor we’t wisten was’t alweer zondag 10 februari... We namen de bus tot in Santiago, waar we onze laatste nacht in Claudia’s appartementje verbleven. We kookten een laatste avondmaal, bedoezelden ons een beetje met de typische Chileense ‘pisco sour’ en bleven babbelen tot in de vroege uurtjes om er enkele uurtjes later weer helemaal gepakt en gezakt te staan om naar de luchthaven te vertrekken! Er vloeiden traantjes bij alle 6 de meisjes,’k had me wonderlijk geamuseerd, misschien wel beter dan ooit in Paraguay,maar de drie weken waren om en we moesten dat vliegtuig op (hoewel we allemaal hoopten dat onze plaatsen door anderen bezet waren omdat we niet herbevestigd hadden). In Paraguay stonden Rodrigo en Chino ( Oona’s Paraguayaanse amigovio) ons op te wachten en waar bliiiij ons te zien, maar ik was een beetje vergeten hem te missen in Chili,oeps!’t Thuiskomen was raar, er was namelijk niemand, aangezien Fatima net de volgende dag geopereerd zou worden en ze al in’t ziekenhuis was. ‘k Was bang dat ik in een gat zou vallen, maar dat viel al bij al goed mee! De volgende dag ging Fatima bezoeken, haar operatie was geslaagd en ze was ongelooflijk blij me terug te zien. We hadden enkele uuuuren nodig om bij te babbelen, maar daarna begon het gewone leventje weer.

Volgende keer meer nieuws!

Lieve zoen en tot horen!

Pandorita Geplaatst door Pandora op 16:58 5 opmerkingen:

vrijdag 14 maart 2008

Nu echt! :)

Hola lieve Belgjes! (‘k doe een nieuwe poging om m’n verhaal te vertellen, deze keer vanop de computer bij mij thuis, daarna zet ik het wel op internet met een USB-stick!)

‘k Zal eerlijk zijn, ‘k was jullie een beetje uit het oog verloren (door meer tijd in m’n Paraguayaanse leven te investeren…) tot ik droomde dat Tine, Eva en Sarah op bezoek kwamen en toen merkte ik dat jullie toch wel harder mistte dan ik besefte…

Hmm, wat zal ik allemaal vertellen?

- Een beetje uitgebreider hoe m’n familie in mekaar zit?

- De laatste 2 weken Chili?

- Terug naar school? Of wordt het werken?

- ’t Kort af, hebben jullie vragen, zoekertjes, opdrachten?


Familia Villar-Rivas
‘k Neem het AFS eigenlijk wel kwalijk dat ze pas na 5 maanden een degelijke familie voor me vonden... M’n derde gezin is een heel traditionele, zuinige (ze hebben het ook niet breed!), Christelijke en Paraguayaanse familie, waar ik heel veel leer en waardoor ik m’n ogen en oren regelmatig opentrek, maar ’t belangrijkste is dat ze me als familielid aanvaarden en dat ik me er goed voel! M’n oma die bij ons thuis in woont, maakt het allemaal nog traditioneler! Ze wordt binnenkort 83, maar ze leeft met haar hoofd in de jaren ’50! De wet van de oudere geldt hier ook nog heel sterk... M’n moeder doet nog steeds wat haar moeder haar opdraagt,zonder verder na te denken! ’t Is ook verboden een standpunt te hebben dat niet overeenkomt met dat van m’n grootmoeder! Dat is niet altijd gemakkelijk voor m’n broers en zus, die niet net zoals hun twee ouders op het platteland tussen de koeien opgroeiden en die soms wel eens wat meer van de wereld willen zien! ‘k Geef enkele voorbeelden om aan te tonen wat ik hierboven al schreef:
- Ze zijn redelijk bijgelovig! Zo bestaan er allerlei fabeltjes dat je bijvoorbeeld kan sterven als je watermeloen en druiven samen of vlak achter elkaar eet. Mango is nog zo’n gepest stuk fruit dat je zeker niet mag combineren met ander eten! Je wordt ook gegarandeerd ziek als je je regels hebt en in die periode je haar wast! ‘k Doe natuurlijk vrolijk al die dingen, ze trekken altijd ogen vol ongeloof en zo gauw er dan familie op bezoek komt (dat gebeurt gemiddeld meer dan één keer per week!) wordt dat meteen doorverteld en dan krijg ik weer die ogen vol ongeloof te zien, hihi, ik ben hier al vaak gestorven hoor! J Een ander voorbeeldje... ’t Was een van de weinige avonden dat het hier op onweren stond en om een beetje van dat frisje weertje te genieten was ik buiten gaan zitten om m’n boek te lezen! Evan later kwam er iemand me een brief brengen en ik struikel bijna over de platstamper waar ze tererekruiden mee platstampen (in Afrika gebruiken ze die dingen ook, ’t is een soort van houten schaal met een sokkel waar ze dan met een houten knuppel in stampen, opdat de kruiden meer smaak zouden geven, snappie?)... ‘k Begreep niet wat dat ding daar deed, dus nam het mee naar de keuken, daar zaten m’n oma en m’n moeder, die begonnen te lachen toen ze me zagen afkomen! ‘k Vroeg waarom en m’n mama legde me uit dat ze dat ding daar had gelegd om de boze winden te verdrijven! ‘k Verontschuldigde me en ben’t maar vlug terug gaan leggen, de opening moet naar de zwartste wolken wijzen! J
- Zoals ik al zei, duldt m’n grootmoeder geen tegenspraak! Ze was me eens aan’t vertellen (dat is niet altijd gemakkelijk te verstaan, vaak begint ze in Guarani, beseft ze dat ik meeluister en wisselt ze van taal, maar ja, dan heb ik het begin gemist en kan al lang niet meer volgen of ook heel vaak omgekeerd. Haar Spaans gebruikt ze namelijk bijna niet, dus wilt ze met mij praten en begint ze vol goede moed in’t Spaans, maar dan wordt ze moet en slaagt ze toch weer om in Guarani) dat zelfs haar oudste dochter van 60 haar niet tegenspreekt, dat betuigt van geen respect voor de ouderen! Eén keer had m’n zus, Fatima, haar toch eens tegengesproken (ik had namelijk gevraagd of er een vriendin mocht blijven slapen voor enkele dagen, dat is normaal geen probleem en we zouden elke dag naar een andere stad in de buurt reizen, zodat ze ook niet voor eten moesten zorgen,gewoon het bed...), want oma had gezegd dat als er iemand zou komen, zij naar huis zou gaan om te sterven! Ze vindt dat we al met genoeg in huis wonen en dat het al moeilijk genoeg is voor m’n ouders om alles rond te krijgen... Daarop was Fati boos geworden want er komt gemiddeld 1 keer per week een nonkel of tante slapen en dat geeft nooit problemen! M’n oma heeft haar toen voor egoïstisch en dom uitgemaakt... ’t Ding is gewoon dat m’n grootmoeder oud en ongelukkig is en eender wat zegt om hier toch maar weg te kunnen! Ze klaagt elke dag over andere dingen, ze wil gewoon naar huis, sja, ‘k snap dat ook wel, maar ze mag ook wel beseffen dat ze niet meer in de jaren ’50 leeft! Hihi, die keer zei ze ook dat toen zij in 1948 naar haar internaat ging (ze wilde eigenlijk helemaal niet studeren, maar werken!) niet één keer was uitgegaan in 5 jaar tijd, zo hoort het! Als je je diploma op zak hebt, mag je pas een lief hebben en uitgaan! Lees hieronder wat dat voor gevolgen heeft... Fatima is er trouwens ook van overtuigd dat haar oma haar niet kan hebben omdat ze ten eerste een meisje is en ook omdat ze geen blond haar en blauwe ogen heeft, maar een redelijk bruine huid heeft... ‘k Denk niet dat m’n zus helemaal ongelijk heeft!
- Drie weken geleden vroeg Fatima of ik niet mee naar haar universiteit wilde gaan om haar in te schrijven en natuurlijk had ik daar geen enkel probleem mee... We namen de bus naar de hoofdstad, Asuncion (iets meer dan een uur onderweg) en Fati toonde haar faculteit! ‘k Moet toegeven dat deze universiteit in een prachtig gebouw (zeker naar Paraguayaanse normen) zit! Ze vertelde me dat ze drie jaar geleden, toen ze er de eerste keer binnenwandelde haar mond een hele dag niet had kunnen sluiten van verbazing... Ze had op haar 17 jaar nog nooit een roltrap, laat staan een lift gezien (behalve op tv dan) of gebruikt! Een hele zaal vol computers, woow?! Ze zei me dat ze niet eens wist hoe ze naar’t wc moest gaan, ‘k keek haar met een vreemde blik aan en ze toonde me wat ze bedoelde! Gekke witte bakjes waar je op moet duwen als je wil dat er !vloeibare! zeep uitkomt, een kraan met een drukknop had ze nog nooit gezien en dan nog droogblazers voor je natte handen?! ‘k Verschoot een beetje van haar verhaal en besloot om haar mee te nemen naar het shoppingcenter, waar we ook naar een film zouden kijken in de ingebouwde bioscoop! Toen vertelde m’n 20-jarige zus, die op 1 uur van de hoofdstad woont dat ze nog nooit naar de cinema was geweest! We kwamen aan, ’t was tijd om een hapje te eten, pizza! Kan je geloven dat m’n zus niet wist dat er meer dan één soort/smaak van pizza bestaat?? Hihi,’k heb zo genoten van haar verbazing! Daarna toonde ik haar nog de bowlingbaan waar ze met grote verbaasde ogen een halfuur heeft naar zitten kijken en uiteindelijk was’t al zo laat dat die film er zelfs al niet meer van kwam! Dit soort Paraguayanen zou de kans moeten krijgen op uitwisseling te gaan, ze zouden de eerste 3 maanden hun ogen niet meer sluiten omdat er voor hen zoveel nieuws te zien valt, maar dat lukt jammergenoeg niet, ’t is te duur! In Paraguay is’t echt enkel de bovenlaag van de bevolking die zich dat kan veroorloven...
- Voor m’n Paraguayaanse ouders is het heel belangrijk dat hun kinderen studeren, maar dat kost geld, veel geld! Maar 10% van de Paraguayanen studeert verder... Gelukkig deelt de regering en enkele andere grote privébedrijven beursen uit! M’n broer van 21, Jorge (superslimmerik) studeert zonder beurs, één van de moeilijkste richtingen die je hier vindt, wiskundig ingenieur. Hij zit in het derde van de vijf jaar... Fatima (bijna 20) heeft wel een beurs en kreeg daardoor de kans te studeren in de duurste universiteit van Paraguay, ze studeert economie, ook haar derde jaar! Die beurs geeft wel een enorme druk op de studenten, ze zijn namelijk verplicht meer dan 80% te scoren of ze kunnen hun beurs verliezen! Gelukkig heeft zij ook slimme hersentjes meegekregen! M’n jongste broer, Alberto (bijna 17) starte net het laatste jaar van z’n middelbaar en ook hij heeft een beurs omdat hij de hoogste punten van z’n jaar scoorde! M’n twee broers zitten trouwens één jaar hoger dan hun leeftijdsgenoten en m’n zus twee! Je merkt dat als je niet de slimste en niet de rijkste bent, kan je studies wel vergeten! Er zijn wel veel jongeren die al vroeg beginnen werken om toch maar te kunnen studeren...
- Het verschil tussen begin en eind van de maand is groooot! De laatste weken leeft m’n familie op water en eieren... Ze leven nochtans erg zuinig! M’n moeder zet ’s nachts soms de koelkast uit, ze staat om 5 uur op om alle ventilators uit te zetten (waardoor je wakker wordt met het gevoel door kannibalen gekookt te worden in een pot kokend water), warm water om te douchen is enkel voor de HEEL koude dagen... De familie is wel nog aan’t sparen om een tweede verdiep op hun huis te zetten en ze hadden vier maand geleden een auto-ongeluk, de auto is nog altijd niet hersteld geraakt!
- ... (en nog zoveel meer)

Trouwens, goed nieuws, herinneren jullie je Lourdes nog? De jonge, lieve meid in m’n vorige familie? Ze heeft ander werk gevonden!! En niet het minste... Ze werkt nu als meid voor voetbaltrainer Gustavo Costas, de trainer van Olimpia, één van de bekendste ploegen van Paraguay en z’n vrouw! Ze verdient meer dan dubbelzoveel als ervoor, maar liefst €123/maand! (Het minimumloon in Paraguay is trouwens €200/maand). Ze zegt dat ze haar supergoed behandelen en ‘k moet toegeven dat ze er nog nooit zo goed uitzag! We waren verhalen aan’t oprakelen uit onze vorige familie, toen m’n zus erbij zat, je moest haar ogen zien, dat was voor mij nog een extra bevestiging dat dat geen normale familie was!!


Chili!!
Mmm,Chili! J Alias de drie snelste weken van m’n leven...
De familie van Claudia, waar we al enkele dagen verbleven, werd liever en liever en nam ons trouw elke dag mee naar een plaatsje ‘in de buurt’! Ze betaalden elke dag ons middageten op restaurant en wat we ook voorstelden daar kwam geen verandering in! Ze vroegen enkel om eens iets typisch Belgisch te maken... We maakten chocomousse met echte Belgische chocolade, die in Chili wel te koop is! (We kochten die keer trouwens ook een stapel tampons ‘Tampax’, dat vind je namelijk niet in Paraguay en ze bekijken je wel heel vies als je’r achter vraagt!! In Chili bekeken ze ons nu ook wel een beetje raar omdat we zomaar eventjes 10 pakjes kochten! J) We bezochten met de familie bergen, de zee, het platteland, de stad, een mijn... Ongelooflijk hoe ze ons in de watten legden, ‘k werd er na een tijdje verlegen van, ik heb Claudia namelijk pas in Chili leren kennen!

Okeej, ik schrijf volgende keer wel verder, nu weten jullie tenminste dat ik nog leef!

Tot gauw!

Zie jullie graag! Xxx...
Pandoraguay Geplaatst door Pandora op 19:11 12 opmerkingen:

vrijdag 7 maart 2008

Even inhalen...

Pff :( 'k Heb net een uur getypt en alles wat ik geschreven heb ik WEG! 'k Had net zooooooooveel verteld... 'k Ga thuis op m'n computer wel opnieuw typen en dan kopieren zodat dat niet weer gebeurt :( 'k heb er hoofdpijn van gekregen, stomme computer, 'k had zooooveel verteld over m'n familie, over Chili, over m'n school, alles...

Tot gauw Geplaatst door Pandora op 11:50 4 opmerkingen:

maandag 28 januari 2008

Eerste daagjes in Chiliiiiii! :)

Holaaaaa queridos!

'k Zal eens wat over Chili vertellen, misschien dat jullie dat graag horen....

Dinsdag na de vliegreis wat de stad gaan verkennen! Santiago de Chile is een wereldstad en niet in één opzicht met Paraguay te vergelijken! 'k Voelde me weer helemaal in Europa, 'k dacht jullie elk moment tegen te komen! 's Avonds gingen we naar de film, de Chilenen wilden Will Smith in z'n nieuwe film bezig zien, dus gingen we naar 'I am legend'. Mis amigos, 'k waarschuw jullie, horror-thriller eerste klas, 'k heb de hele film lang onder m'n trui doorgebracht en stapte trillend naar buiten, niemand had ervan genoten...

De volgende dag stonden we vroeg op, we wilden alles zien wat je in deze stad kan zien! We betaalden een toeristenbus (zo'n rooie dubbeldekker met open dak), die door de stad toerde en waar je op twaalf plaatsen kon afstappen om wat te verkennen... Er passeerden elk half uur bussen dus je kon terug opstappen wanneer je wilde! We gingen heel de middag naar een groot park op de top van een berg, vanwaar we een prachtig zicht over de gigantische stad hadden! We kwamen er Italianen tegen die blijkbaar op theatertoer zijn, ze beloofden ons gratis tickets voor de volgende avond, ze zouden ons bellen! We picknickten, todo bien, we namen m'n tererethermos mee (die Rodrigo mij cadeau deed) en daar hadden we veel bekijks mee, de Chilenen kennen dat blijkbaar niet! Daarna nog even Pablo Nerudos (heel bekende Chileense schrijver) huis gaan bezoeken en weer de bus op! Afgestapt aan het museum voor moderne kunsten, dat was in de prijs inbegrepen. 'k Vond het een mooie tentoonstelling, maar Lynn en Oona zijn blijkbaar niet echt kunst-geïntereseerd, dus we gingen er vlug over... Weer de bus op, we stapten niet uit in't centrum dat wilden we liever te voet doen, maar op't eindpunt was er een soort winkelcentrum waar we in een van de restaurants een gratis drankje en korting kregen met deze toeristenbus die we betaald hadden. Weeral meegemaakt hoe toeristen in't zak worden gezet, ze zeiden maar 1 gratis drankje per tafel en dat de korting op het eten en het gratis drankje niet samen kan! Gelukkig zijn wij geen echte toeristen meer, omdat we de taal rijk zijn, we hebben hun dure drankjes dus niet betaald en Claudia, de Chileense, gaf de baas van het restaurant een lelijke uitbrander! :) In't donker terug naar Claudia's appartement gegaan, de volgende dag wat uitgestippeld en gaan slapen!

Donderdag stonden we weer vroeg op, om't centrum van de stad te gaan bezoeken! We gingen naar een ander mooi park en het museum in de bibliotheek, daarna thuis spaghetti gaan maken en eten en daarna nog enkele kerken en belangrijke gebouwen bezocht! We kregen telefoon van onze Italiaan en hij had wel degelijk 7 gratis kaarten voor ons bemachtigd! We moesten er een uur op oorhand zijn en hij zou't regelen! Joepie! 't Was een dure voorstelling (Comedia del Arte) hoor (10 euro of zo!). We stonden er mooi op tijd, werden langs de artiesteningang binnengelaten, zagen de andere kant van de scene en acteurs die aan Tai Sji deden. We nodigden ze allemaal uit voor onze terere, die we steevast overal mee naartoe nemen, maar Europeanen drinken niet gemakkelijk allemaal van't zelfde rietje, dus... Daarna begon de 3 uur lange voorstelling! 't Was grappig en mooi, maar soms moeilijk te volgen! De acteurs spraken Italiaans en er was boventiteling (die veel te hoog hing, waardoor je moeilijk de twee tegelijk kon zien) in't Spaans, maar er werden heel veel beleefdheidsvormen gebruikt die de Paraguayanen niet gebruiken in hun Spaans, dus we kenden lang niet alle woorden, jammer, maar 'k had het geheel wel door! Achteraf nog foto's getrokken van de prachtige toneelzaal en met de acteurs! De Italiaan, die ons van de kaarten voorzag, trakteerde ons op een avondje uit, we waren nooit van kleren gaan wisselen, dus nog altijd in short, met een zware rugzak en bijna geen geld op zak, maar geen probleem, hij betaalde de taxi en een cocktail voor ons allemaal in een pub (ongelooflijk, maar dat bestaat dus niet in Paraguay!). We kwamen de andere acteurs tegen en babbelden nog wat na in een mengeling van Spaans, Italiaans en Engels! Om 2 uur gingen we toch maar door, zodat we de volgende dag toch weer vroeg op konden! 't Was wel een leuke avond!

Vrijdag, onze laatste dag in Santiago, bezochten we de overige 15 gebouwen die we nog niet gedaan hadden, er kwamen al enkele stroebelingen in de groep omdat Lynn nu wel genoeg had van al die gebouwen... We gingen iets eten en daarna een ijsje met superspeciale smaken, bijvoorbeeld rozenijs, dat proeft zoals rozen ruiken, mmm, lekker! Om een uur of vijf spraken we af met Valentina, Isha's Chileense zus (die tot deze dag examens had) en namen we de bus naar Chillan, Claudia's stad, op 5 uur van Santiago, niets in vergelijking met de grootte van het land! Haar familie ontving ons superhartelijk en 'k ging vlug slapen, 'k had hoofdpijn...

Zaterdag voor de eerste keer een beetje uitgeslapen, maar de hoofdpijn was niet weg... Toch meegegaan naar de thermen waar we zouden gaan zwemmen! (Op 80 km van Chillan, voor ons superver, voor de Chilenen is dat een afstandje van 20 km!) Claudia's hele familie en lief ging mee! Eerst klommen we tot boven op een gigahoge berg, waar stoom uit de berg spoot en medicinale modder te vinden is, die we op ons gezicht smeerden! Ik viel in slaap daarboven, 'k was uitgeput... Daarna een lange afdaling terug naar beneden en water gedronken, in de auto terug in slaap gevallen tot ze me wakker maakten om in een restaurant te eten, Claudia's ouders staan erop alles te betalen, oke, als ze zo aandringen... ;) Daarna terug 40 km de auto in, iedereen gedoucht en klaargemaakt voor een feestje en ik ging vroeg slapen, 'k wilde liever vlug genezen, dus 'k ging niet mee uit!

Zondag sliepen we schandalig lang, tot 1 uur! :) Daarna moest iedereen nog douchen en 'ontbijten', dus 't was al behoorlijk laat toen we eindelijk naar het Chileense platteland (dat hier wel plat is, maar omrand is met honderden-meters hoge bergen) konden vertrekken, weer met heel Claudia's superwarme, lieve en geïnteresseerde familie! We zijn met zoveel dat we weer in twee auto's gaan! Deze keer was't 'maar' 60 km! 't Was wel een prachtig plekje met een hemelsblauw riviertje, op de achtergrond besneeuwde bergen en een idyllisch restaurantje, waar we natuurlijk op eten getrakteerd werden door Claudia's ouders! Er was een zwembad, waar we in ondergoed insprongen, wegens het vergeten van bikini's en 't was een toffe bedoening, met weer eens veel lekker eten (dat mocht wel eens, na de onbestaande afwisseling die er in Paraguay is!). We praatten nog wat na en vertrokken weer richting Claudia's huis! M'n koorts en hoofdpijn kenden een hoogtepunt, dus ik trachtte vroeg te gaan slapen, maar dat was niet eenvoudig door de hitte!

Vandaag hadden we vroeg moeten opstaan, om een mijn te bezoeken, maar die was wegens omstandigheden blijkbaar gesloten, dus wilde mama Tana ons meenemen naar het dichtstbijzijnde strand (wij dachten een klein uurtje auto, jaja, weer een rit van 2 uur heen)! We kwamen aan, werden op een heerlijk visje getrakteerd door la mama, uiteraard en satisfecho reden we door naar't strand! Claudia's papa en zus moesten werken vandaag, maar hun hondje Pola, ging wel mee, 'k moet toegeven dat ik het niet zo voor honden heb, maar dit is toch een geweldig beestje! We hadden blijkbaar wel pech met het weer, er stond veel wind en 't was veel te koud om te zwemmen... We zagen wel twee prachtige stranden! Eentje met een gigantische rots die ze Iglesia (kerk) noemen, omdat die hol is en vanbinnen bijna zo groot als een kerk, woow! Het andere strand had een grote rots in het water, waar een stuk of honderd zeehonden opzaten die gekke geluidjes maakten, heerlijk! :) We trokken veel foto's en genoten van stevige wind! Jeej, vakantieee! :D Nu ga'k vlug chocomousse maken met de andere meisjes, we hebben Belgische chocolade gevonden in de supermarkt dus we moeten er gebruik van maken eh! :) (En dan kunnen we Claudia's ouders tenminste ook een klein beetje bedanken! We hebben al afgesproken dat we in Paraguay een collage gaan maken met onze Chilifoto's en ze gaan opsturen!)

Tot gauw!

Nog heel veel succes met jullie examens, 'k denk aan jullie en duim!

Lieve zoenen! X

Pandoor Geplaatst door Pandora op 15:27 8 opmerkingen:

zaterdag 19 januari 2008

Pandoraguay zet haar eerste stapjes in ...

¡CHILI!

Lo siento dat ik zo weinig laat horen, maar m'n nieuwe familie woont ver weg van internet en ik amuseer me goed met m'n broers en zus, dus blijf ik liever wat meer thuis! Bovendien is't vakantie, het moment om het land een beetje te verkennen ('k ben op dit moment in Pilar, een stad in't zuiden van Paraguay, die ongelooflijk Westers is, ze fietsen hier, de straten zijn geen zandweggetjes, er ligt geen vuilnis op straat en je kan er tot middernacht alleen rondlopen zonder voor je leven te vrezen! 'k Heb al gehoord dat de burgemeester van deze stad enkele jaren geleden een prijs won voor de beste burgemeester van Zuid-Amerika! Verwonderlijk want heel Paraguay stemt al 60 jaar lang Colorado (rood, maar niet socialistisch) en deze man is liberaal! Over de Paraguayaanse politiek gesproken, in april stemmen ze hier! In december waren er pre-verkiezingen binnen de grote partijen, grote kanshebber binnen Colorado, Luis Castiglioni (kleinzoon van een Italiaanse maffiabaas) wordt aan de kant geschoven door een vrouw, Blanca Ovelar! Jammergenoeg zou zij uit dezelfde groep als de huidige president komen en wordt er veel over fraude gesproken! De politiek is hier corrupt, daarover later meer!)
En zoals al wel duidelijk was ga'k nu ook het buitenland wat verkennen! Volgende dinsdag, 22 januari vertrek ik drie weekjes naar Chili, 't zou een prachtig land zijn! ('k Herinner me dat bij mij thuis in België een Chileense poncho ligt, een cadeau van nonkel Wim en tante Agnes, als ik me niet vergis?) Samenmet twee Belgische meisjes, Oona en Isha stap ik op het vliegtuig richting Santiago de Chile! We gaan een week op bezoek bij Isha's Chileense zus, Valentina, die vgkjisxz. pandora saorvorig jaar met AFS in haar Belgische familie woonde. Zij gaat ons rondgidsen in de hoofdstad! De tweede week zakken we af naar de stad van een ander Chileens meisje dat in België op uitwisseling kwam en de laatste week gaan we met ons drietjes per bus naar het Zuiden van Chili om de prachtige bergen van dichterbij te zien! Op 11 februari zal ik terug in Paraguay landen... Ik kijk er ongelooflijk naar uit, hoewel ik me ook wel een beetje schuldig voel. Morgen ben ik één maand in m'n nieuwste familie en ik trek er al 3 weken op uit! Bovendien mis ik zo de verjaardag van m'n oudste broer, het weekendje binnenland dat ik met m'n zus wilde doen en 'k zal er niet zijn wanneer ze onder het mes gaat, ze heeft een (goedaardige, maar toch) tumor in haar borst... Daarbij komt nog dat haar lief het vorige zondag na een relatie van 5 jaar per telefoon uitmaakte, dus 'k moet haar een beetje bezighouden! Oef, net internet uitgevallen en ' k heb m'n tekst nog! 'k Ga wel maar eens door, ze wachten op me in't hotel! Tot over enkele weken! Nog heel veel succes met de examens, studenten! Beso gigante! Pandoor Geplaatst door Pandora op 14:18 4 opmerkingen:

maandag 31 december 2007

Achterstand inhalen...

Heejlaa Belgische queridos!



'k Heb eindelijk nog eens tijd voor jullie... 'k Ga proberen zoveel mogelijk vandaag te vertellen, maar 't is een hele hoop, 'k doe m'n best, maar details laat ik gemakkelijkheidshalve vallen!



In't kort

- m'n weekendje Ciudad del Este

- hete honden op't podium (over honden, katten, pancho's en supermarkten)

- 8 daagjes Braziliaans strand (met culturele hoogtepunten :-P)

- m'n nieuwe familie Villar-Rivas (bereikbaar op +595 228 63 01 50)

- m'n liefdesleven (of misschien hou ik dat liever geheim... ;-))



Op reis naar Ciudad del Este en de Cataratas in Brazilie

Zoals ik al vertelde, kwam ik een dagje later, waardoor ik het natuurpark, waarin de AFS-groep zelfs bleef overnachten, mistte... Per taxi geraakten Lara, Oona en ik in het park met een prachtig watervalletje, waar onze vrienden ons opwachtten! 't Was een superchilly-middag en na enkele uurtjes foto's trekken en gek doen, bracht de bus ons naar het hotel! Een stijf enorm hoog en lelijk gebouw, met een mini-zwembadje! De verwachting was weer te groot! Geveld door de hitte, werd dat zwembad meteen gevuld met buitenlanders, het water was kouder dan verwacht! We kregen bezoek van Belgen Isha (woont in Ciudad del Este) en Lynn (die bij Isha op bezoek was) en aten een ijsje! 's Avonds na lekker eten, pikte de bus ons op en gingen we naar een gezellig muziekcafe (alleen in Ciudad del Este en Asuncion zijn al cafés uitgevonden...)! Een plaatselijk rockgroepje verloste onze oren van de voortdurende reggaeton die hier door de straten schelt. Rond een uur of 1 gingen we al weer terug, diezelfde dag 8 uur, moesten we met al onze spullen, helemaal klaargemaakt IN de bus zitten! Enkele jongens wilden in een tipsy-bui nog gaan poolen, we dwaalden wat door de stad, maar die leek uitgestorven en rond 4 uur lag iedereen ongeveer in z'n bed! Om kwart voor 8 ontwaakte m'n kamergenootjes en ik, waardoor we het heerlijke ontbijtbuffet, met stapels tropisch fruit en andere lekkerheden moesten missen, verdomme, daar hadden we voor betaald! :) Enkele tientallen minuutjes later geraakten zelfs de slimmeriken die hun paspoort vergaten over de grens en een halfuurtje later liepen we rond in een Braziliaans museum! Brazilie als land is duidelijk beter georganiseerd en mooier dan Paraguay, enkelen kregen al spijt dat ze kost wat kost Spaans wilden leren en daarom niet op uitwisseling naar Brazilië wilden... Weer een halfuur later en 10 euro lichter zagen we die prachtige, gigantische, adembenemende watervallen waarvoor we gekomen waren! Fototoestellen werden bovengehaald en pas 4 uur later weer opgeborgen! Meer dan een kilometer lang zagen we water naar beneden storten en kregen we onze mond moeilijk dicht door verwondering! Een loopbrug bracht je tot bijna in een van de watervallen, extreem geluk en vrijheid borrelde in me op (woow, zo filosofisch Pandoor, nee echt, dat is wat ik voelde, 'k kon wel wenen, door het voelen van de kracht van de natuur!)... Jammergenoeg kregen we even later regen, extreme koude (voor de tijd van het jaar welteverstaan) en honger! Dit toeristisch oord was daar jammergenoeg niet op voorzien en alles was open, zodat de wind bij velen voor kippenvel zorgden en warme chocomelk consumeerden alsof het min 10 was, in werkelijkheid wellicht 20 graden, maar van 35 naar 20 is een groot verschil! De bus kon ons niet snel genoeg komen oppikken... Terug over de grens, iedereen al terug een beetje opgewarmder en recht terug naar Asuncion! Oona en ik bleven tot woensdag bij Isha thuis slapen, we waren daar dus met 4 Belgische chicas en 't was leuk! We maakten wafels, die jammergenoeg niet op de Belgische internetwafels leken en we speelden in de modder (zoals hier de traditie is voor de laatstejaars die afstuderen)! Terug in Capiata lagen er enkele postpakketjes op me wachten, die me helemaal vrolijk maakten! Een hele doos vol chocola en foto's van Willem en Vreni; een hele pakket van de Chiro met een Esjeeweetje, een Speelclubfluitkoord met fluitje, tekeningen van mn Speelclubbertjes, een chirozakdoek en nieuwe symbooltjes voor op mn rok; een gelukkige verjaardag-kaart van Elien en €50 en de Kramp van mama en papa! Daarna kwam een dolgelukkige Rodrigo die me blijkbaar hard gemist had over de vloer en Pandoor was feliz! :) (Hoewel geen enkel familielid me vroeg hoe't geweest was en alleen blij waren dat ik terugwas, zodat ze m'n camera konden gebruiken omdat daar nog foto's van de quince opstonden!)



Panchos (hotdogs) op het podium!

Zoals ik in mn vorige blogtekst al beloofde... De Paraguayaanse keuken bestaat niet echt, Paraguayanen hebben wel hun folklore-eten, maar daar blijft het bij! Op elke gelegenheid ( ik som even op; verjaardagen, fuiven, concerten, in restaurants, feestjes, vergaderingen, bijeenkomsten, noem maar op, ALTIJD dus!) zijn de enige eetmogelijkheden hamburgers en hotdogs! De weinige restaurants die hier bestaan hebben werkelijk een superkorte menu: hamburguesas, panchos y papas fritas... Daar houdt het meestal al mee op! De gemiddelijk Paraguayaan eet 4 hamburgers per week!! 'k Heb al enkele keren een hamburger zonder vlees gegeten, maar voor Paraguayanen is enkel rundsvlees vlees, dus de ham haalden ze er voor mij niet tussenuit! Een vegetariër is hier trouwens een redelijk raar gegeven (aangezien een Paraguayaan z'n bord vult met 4 verschillende soorten vlees en misschien een blaadje sla)! M'n nieuwe familie vindt het dan weer geweldig, ze koken speciaal voor mij iets anders en gaan in't algemeen minder vlees eten, want dat is toch niet zo gezond! Rodrigo kan er ondertussen ook al mee om en doet niet liever dan tegen iedereen zeggen hoe goedkoop z'n lief wel is, ze eet geen vlees en drinkt geen frisdrank (omwille van de prik die erin zit)!

Het gegeven huisdieren wordt hier trouwens wel heel ruim genomen! Overlaatst ging ik naar een folkloreconcert met m'n twee ex-zusjes en plots liep er een hond over het podium! Toen er daarna nog een kat bijkwam werd het wel heel Tom & Jerry-achtig, 'k lag plat van't lachen, maar blijkbaar waren die Paraguayanen dit gewoon! Eergisteren liep er dan weer een poesje rond in de supermarkt, 'k dacht 'k zal dat beestje eens proberen te kopen, maar 't kroop weg voor ik het kon pakken... Paraguayanen vinden poezen trouwens vieze beesten en zijn ervan overtuigd dat elke poes op deze bol een ziekte heeft! 'k Probeer uit te leggen dat in België echt heel veel mensen een poes hebben en dat ik nog nooit over de ziekte die tot vruchtbaarheidsproblemen bij vrouwen leidt gehoord heb, maar dat gaat er bij geen van allemaal in, een poes is slecht, punt! Honden vindt je hier dan weer in overvloed, ongeveer elke familie heeft er minstens één en heeft je familie er geen, vind je er wel enkele tientallen per straat... 't Valt me wel op dat die beesten hier veel vriendelijker zijn, 'k had in België een doodse schrik van deze beesten en hier doen ze precies niets! Que suerte! :)



Camboriu

Oké, 'k typ nog tien minuutjes door en dan ga'k toch maar terug naar huis, m'n familie kuist vandaag namelijk het huis (één van de weinige Paraguayaanse families zonder meid) en ik sluip er vantussen, niet echt lief eh...

Camboriu is voor de Paraguayanen het dichtstbijzijnde strand, bijgevolg vind je er in de maanden december en januari de helft van de rijkere Paraguayaanse bevolking terug! Bovendien zijn alle verkopers gewend Spaans te horen en beantwoorden je geduldig in Portugees, wat opvallend goed verstaanbaar is met kennis van de Spaanse taal! De eerste keer trouwens dat ik in een ander land ben en zelf geen moeite moet doen om een andere taal te spreken (bijvoorbeeld, als een Vlaming naar Frankrijk gaat spreekt hij Frans en verwacht niet dat de Fransman Nederlands verstaat)! Wij spraken Spaans in Brazilië en werden beantwoord in't Portugees, wel hip!

We gingen met een groep van 15 AFS'ers samen met een Paraguayaanse school! 't Was een 20-tal uurtjes bus! De eerste dag bestond uit bagage uitpakken en het hotel, de buurt en het Camboriaanse strand verkennen! De eindejaarsreis naar Camboriu staat voor elke Paraguayaan bekend als een reis met veel drank en geen nuchtere momenten, wist ik niet op voorhand... De eerste avond zijn we'r dan maar meteen ingevlogen en met een frigobox vol bier naar't strand vertrokken! Voor mij de enige avond dat ik iets dronk... :) De volgende dag stonden we vroeg op, de bus bracht ons naar Floreanopolis, een prachtig strand op anderhalf uur van Camboriu! 'k Amuseerde me geweldig in de metershoge golven, waar je super in kon spelen!



Okeej, tijd om op te stappen, volgende keer meer! Heel mooie en prettige feesten voor iedereen en veel geluk, liefde en vriendschap in het nieuwe jaar!



2008 zoenen en knuffels!!



Pandoor Geplaatst door Pandora op 12:23 2 opmerkingen:

woensdag 12 december 2007

Pandoraguay en Brazilië

Heel heel heel kort berichtje, enkel om te zeggen dat ik vanaf strakjes 8 daagjes in Brazilië ben, dus weer een tijdje niets op mn blog kan zetten!!

Hiernaast een foto van m'n verblijfplaats, Camboriu, woooow! :)
Veel liefs en succes met jullie examens, middelbare scholieren! 'k Zal aan jullie denken, vanop mn strand! ;) Xxx...! Pandoortje Geplaatst door Pandora op 06:00 6 opmerkingen:

maandag 26 november 2007

15 - 18 - 15 - op reis!

¡Aangepast!

Quince - Vijftien - Fifteen - Fünfzehn - Quinze - Quindici
De dag na mijn verjaardag gingen we met de hele familie (de eerste keer in 2 maand tijd dat we eens iets samen doen...) naar de 15de verjaardag van een nichtje! Iedereen moest naar de kapper, deftige kleedjes, uuuuuuuren schminken en ... weg! 'k Ga er niet te veel over uitwijden, maar 't was echt decadent! 'k Heb gehoord dat deze quince zo'n 50 miljoen Guaranies heeft gekost, dat komt neer op €7150 en dat viel op... De bovenlaag van de Paraguayaanse bevolking liep er rond, 't was een zaal zo groot als't paleis en alles was piekfijn versierd en tot in de puntjes geregeld! 'k Had een hele avond maagpijn, dus 'k heb er niet echt van kunnen genieten, maar 'k voelde me sowieso al slecht om op zo'n feest te zijn, er zijn zoveel Paraguayaanse kindjes die van AIDS en honger omkomen... 'k Werd er trouwens regelmatig geknuffeld door mensen die medelijden hadden omwille van m'n familie! Een nichtje (dat ik nog nooit gezien had, m'n familie heeft het niet voor de rest van de familie omdat ze naar eigen zeggen niet genoeg werken!) van mij zei dat m'n mama wel haar tante is, maar dat ze ze zo niet noemt, omdat ze niet wil dat het duidelijk is dat ze er familie van is... Joepie, daar word ik nu echt gelukkig van! :S

Diez y ocho - Achttien - Eighteen - Achtzehn - Dix-huit - Diciotto
M'n eigen verjaardagsfeestje dan, waarover zoveel rellen waren geweest! 'k Wilde gewoon een heel eenvoudig feestje met muziek en een drankje, maar dat is blijkbaar gemakkelijker gezegd dan gedaan, want er moest eten zijn van m'n moeder! 'k Wilde dan broodjes gezond ofzo, iets heel eenvoudig, maar het is onverantwoord een feest te geven voor Paraguayanen zonder vlees! Gelukkig werd dan m'n portefeuille gestolen zodat zij alles moest voorschieten en dan moest dat vlees plots niet meer...
'k Heb een hele dag hulp gekregen van Svenja en later ook van Oona, Isha en Lynn (drie Belgica-chicas!)... We hebben groentjes klaargemaakt; tiramisu en koekjestaart gemaakt met Paraguayaanse ingrediënten => een beetje, heeel anders, maar 't was blijkbaar nog wel lekker! :P M'n familie was de hele dag weg, dus we konden alles naar eigen zin doen en dat was wel eens een verademing! :) We hebben trouwens superveel hulp van Lourdes, de meid, maar m'n beste vriendin bij mij thuis, gekregen!
Om 21u kwamen dan de eerste gasten en om 22u was ongeveer iedereen er en 't was echt supergezellig! 'k Heb me geweldig geamuseerd! Wel jammer dat er altijd zo'n grote kloof blijft tussen AFS'ers en Paraguayanen! Heel veel Paraguayanen die'k had uitgenodigd zijn trouwens niet komen opdagen... wel typisch hoor! :) 't Was echt een gekke avond met veel bijpraten (Jules, Lynn & Isha hadden speciaal voor m'n feestje 5 uur gereisd!) en gekke foto's trekken! Ook wel jammer dat Rodrigo er niet kon bijzijn, hij had een concert (hij vond het dan weer jammer dat ik niet naar z'n concert kon komen kijken...), maar later op de avond is hij toch nog gekomen! Rond 1 uur hadden een 15-tal mensen zin om naar een discotheek in de buurt te gaan, ik wilde ook graag mee, maar 'k dacht dat ik nooit zou mogen, een vijftal AFS'ers zijn dan aan m'n mama toestemming gaan vragen voor mij en omdat de AFS-verantwoordelijke naast haar zat, kon ze geen nee zeggen! JOEPIE!! :D 'k Was echt ongelooflijk, maar echt GIGA-ongelooflijk blij! De andere genodigden waren ondertussen moe genoeg om naar huis te gaan, dus het feestje bij mij thuis zat erop (we hebben vlug vlug, samen met iedereen, alles opgeruimd, zodat ik met niet te schuldig voelde dat ik er tussenuit muisde)! In de disco zijn we Wouter tegengekomen (hij woont op 7 uur van mij, maar mocht van de AFS-verantwoordelijke van zijn stad niet naar m'n feestje komen, omdat Rodrigo haar ex-lief is en daarom haat ze mij echt! (Nooit meegemaakt dat iemand me echt haat, vreemd gevoel...) Ze had me die avond gebeld om te zeggen dat Wouter een warning (twee warnings en je vliegt naar huis) zou krijgen als hij naar m'n feestje kwam en dat het mijn fout was dat hij van familie had moeten veranderen en dat ik geen toestemming meer had om contact te hebben met Wouter, dat ik nu ook niet naar Rodrigo moest bellen om dit allemaal te vertellen enzovoort... 'k Was echt bijna beginnen wenen op m'n eigen feestje, hoe kon ze dat allemaal zeggen? Maja, iedereen zei wel dat het allemaal kul was en dat ik me moest amuseren!) 'k Was echt suuperblij hem te zien, gigalang geleden en superamigo, entonces (dus)... 't Was een superleuke nacht en om 7u 's morgens lag ik braaf weer in m'n bedje, na een geslaagd feestje!

pandora winkel online

díol bracelets pandora
áiteanna siopa pandora
pandora zus charme
encantos de pulseira pandora

All of Pandora's horses out in the free.

Door Ruud van Stokkum, 2009

34cm x 52cm

Digigrafiek: Digitale collage van mijn  tekeningen schilderijen en grafische werk gedrukt op Hahnemühle Fine Art Etching Papier. Andere maten zijn mogelijk in overleg.

€160,00

Schrijf een reactie

Techniek

Tweedimensionaal | Grafiek | Collage

Over Ruud van Stokkum

Mijn werk heeft vaak een surrealistische inslag. Ik hou ervan om beelden te maken waar veel in te zien is, qua voorstelling, qua kleuren en vormen en het resultaat moet de verbeelding aan het werk kunnen zetten. Het werk gaat over alledaagse dingen, uiteenlopende gedachten over het menselijk handelen en denken, in tekortkomingen, fantasieën, mythologieën, absurditeiten, poëzie, humor, geschiedenis, wetenschap, natuur en cultuur. Het eindresultaat is altijd een verrassing voor mijzelf en zo hoort het ook. Een deel van mijn werk bestaat uit wat ik DIGIGRAFIEKEN noem: Digitale collages waarin ik gebruik maak van fragmenten uit al mijn tekeningen, schilderijen en etsen en linosneden om een hele nieuwe wereld te creëren.

https://www.ruudvanstokkum.nl Volg kunstenaar
  • Colofon
  • Cookies
  • Voorwaarden
  • Voorwaarden online winkel
  • Privacy
  • Klantenservice
  • © 2000-2017 exto


Ti Sento

9 Item(s)

per page

  • Ti Sento Sterling Silver Faceted Cabochon Ring

    Ti Sento Sterling Silver Faceted Cabochon Ring

    £50.00
    View Details
  • Ti Sento Sterling Silver Slim Half Eternity Ring

    Ti Sento Sterling Silver Slim Half Eternity Ring

    £55.00
    View Details
  • Ti Sento Cubic Zirconia Ball Earrings

    Ti Sento Cubic Zirconia Ball Earrings

    £70.00
  • Ti Sento Sterling Silver Twist Ring with Cubic Zirconia Crystals

    Ti Sento Sterling Silver Twist Ring with Cubic Zirconia Crystals

    £95.00
    View Details
  • Ti Sento Sterling Silver Mini Ball Ring with Cubic Zirconia Crystal

    Ti Sento Sterling Silver Mini Ball Ring with Cubic Zirconia Crystal

    £25.00
    View Details
  • Ti Sento Sterling Silver Cubic Zirconia Solitaire Ring

    Ti Sento Sterling Silver Cubic Zirconia Solitaire Ring

    £40.00
    View Details
  • Ti Sento Sterling Silver Cubic Zirconia Slim Band Ring

    Ti Sento Sterling Silver Cubic Zirconia Slim Band Ring

    £65.00
    View Details
  • Ti Sento Sterling Silver Mini Ball Ring

    Ti Sento Sterling Silver Mini Ball Ring

    £55.00
    View Details
  • Ti Sento Sterling Silver Simple Ball Stud Earrings

    Ti Sento Sterling Silver Simple Ball Stud Earrings

    £45.00

9 Item(s)

per page

Ti Sento

Buy Ti Sento Milano jewellery at Accessories Online, official UK stockists. Shop online or view the collections in our Liverpool based shop.

Ti Sento Milano is a collection of luxurious and fashionable sterling silver jewellery that appeals to every woman. Following the latest fashion trends and driven by catwalk, news, pop culture and innovation, the talented design team create new ladies jewellery collections for each season that are always on trend. The large range of jewellery is made for every woman. Designs are always feminine, chic and fashionable with a piece to suit every style and wardrobe. The collection of rhodium plated sterling silver jewellery includes rings, necklaces, bracelets, wrist wear and earrings in dazzling colours.

In Italian, the words words ‘Ti Sento’ mean ‘I feel you’. Poetry to everyone who is in love with jewellery.

Made with the highest quality manufacturing process available, Ti Sento jewellery is made from solid 925 sterling silver using similar production methods to that of high end jewellery. The superior quality jewellery is then rhodium plated to preserve its shine and sometimes combined with beads or stones. All crystals used are cubic zirconia and are hand set by old school diamond setters (no glue allowed).

With Ti Sento jewellery it’s all about mixing, matching and creating new jewellery combinations. Each jewel can be mix and matched with almost all other items in the Ti Sento Milano collection, creating endless possibilities.

Ti Sento jewellery has a definite direction and an oozed appeal since it started back in 2003. Today’s women feel comfortable with their free spirit and modern femininity. Ti Sento enhances this love affair. As the name goes Ti Sento; ‘I feel you’.





8217;n 20-jarige zus, die op 1 uur van de hoofdstad woont dat ze nog nooit naar de cinema was geweest! We kwamen aan, ’t was tijd om een hapje te eten, pizza! Kan je geloven dat m’n zus niet wist dat er meer dan één soort/smaak van pizza bestaat?? Hihi,’k heb zo genoten van haar verbazing! Daarna toonde ik haar nog de bowlingbaan waar ze met grote verbaasde ogen een halfuur heeft naar zitten kijken en uiteindelijk was’t al zo laat dat die film er zelfs al niet meer van kwam! Dit soort Paraguayanen zou de kans moeten krijgen op uitwisseling te gaan, ze zouden de eerste 3 maanden hun ogen niet meer sluiten omdat er voor hen zoveel nieuws te zien valt, maar dat lukt jammergenoeg niet, ’t is te duur! In Paraguay is’t echt enkel de bovenlaag van de bevolking die zich dat kan veroorloven...
- Voor m’n Paraguayaanse ouders is het heel belangrijk dat hun kinderen studeren, maar dat kost geld, veel geld! Maar 10% van de Paraguayanen studeert verder... Gelukkig deelt de regering en enkele andere grote privébedrijven beursen uit! M’n broer van 21, Jorge (superslimmerik) studeert zonder beurs, één van de moeilijkste richtingen die je hier vindt, wiskundig ingenieur. Hij zit in het derde van de vijf jaar... Fatima (bijna 20) heeft wel een beurs en kreeg daardoor de kans te studeren in de duurste universiteit van Paraguay, ze studeert economie, ook haar derde jaar! Die beurs geeft wel een enorme druk op de studenten, ze zijn namelijk verplicht meer dan 80% te scoren of ze kunnen hun beurs verliezen! Gelukkig heeft zij ook slimme hersentjes meegekregen! M’n jongste broer, Alberto (bijna 17) starte net het laatste jaar van z’n middelbaar en ook hij heeft een beurs omdat hij de hoogste punten van z’n jaar scoorde! M’n twee broers zitten trouwens één jaar hoger dan hun leeftijdsgenoten en m’n zus twee! Je merkt dat als je niet de slimste en niet de rijkste bent, kan je studies wel vergeten! Er zijn wel veel jongeren die al vroeg bexMWMderen...
- Het verschil tussen begin en eind van de maand is groooot! De laatste weken leeft m’n familie op water en eieren... Ze leven nochtans erg zuinig! M’n moeder zet ’s nachts soms de koelkast uit, ze staat om 5 uur op om alle ventilators uit te zetten (waardoor je wakker wordt met het gevoel door kannibalen gekookt te worden in een pot kokend water), warm water om te douchen is enkel voor de HEEL koude dagen... De familie is wel nog aan’t sparen om een tweede verdiep op hun huis te zetten en ze hadden vier maand geleden een auto-ongeluk, de auto is nog altijd niet hersteld geraakt!
- ... (en nog zoveel meer)

Trouwens, goed nieuws, herinneren jullie je Lourdes nog? De jonge, lieve meid in m’n vorige familie? Ze heeft ander werk gevonden!! En niet het minste... Ze werkt nu als meid voor voetbaltrainer Gustavo Costas, de trainer van Olimpia, één van de bekendste ploegen van Paraguay en z’n vrouw! Ze verdient