A & G Belting Systems sas
di Aprovitola Enzo e C.

Enkelband Armband op een been willen dragen | beautysummary pandora stijl charmes

Armband op zijn been: zijn enkelband te dragen

In toenemende mate, mode catalogi, sieraden winkels en zelfs in de hedendaagse historische films die je kunt zien dat de nieuwe ongebruikel oefqqqhb. pandora hund sjarmijke accessoire - armbanden om gelijke tred te houden, of, zoals ze worden genoemd, anklety.

Dit jaar, de ontwerpers van de meest vooraanstaande modehuizen hebben besloten om opnieuw in te voeren vergeten voor 20 jaar anklety in de mode en zet dit accessoire must-have van elk meisje.

Fashion- accessoires- voorjaar -summer- 2017-16

Enkelband Armband op een been

Recente modeshows hebben aangetoondverschillende modellen van enkelbanden, evenals hoe en wat ze het beste worden gecombineerd. Dus, Chloe ontwerpers als een accessoire voor zijn voeten gepresenteerd dunne gouden kettingen, en bood ze te combineren met heldere strand slippers, en Marc Jacobs presenteerde een andere visie: merk moedigt het dragen van oosterse anklety geweven uit twee ketens, met klassieke zwarte schoenen.

Fashion- accessoires- voorjaar -summer- 2017-12

Enkelband Armband op een been

Types enkelbanden: wat te kiezen

Golden anklety. Meestal goud anklety gemaakt in de vorm van een dun touw, touw rond zijn voeten in een of twee rijen. Golden anklety kan gedragen worden in combinatie met klassieke schoenen.

Fashion- accessoires- voorjaar -summer- 2017-13

Enkelband Armband op een been

Silver anklety. Zilveren armbanden zijn perfect voor casual-style en toegevoegd aan het gebruikelijke beeld van een klein vleugje boho-chic. Combineer ze met de zomer sandalen en veilig lopen naar de grote stad te veroveren!

Anklety van grote kralen zijn perfect voor etnische en boho-afbeelding wordt gecreëerd. Slijtage, armbanden best met strand sandalen of slippers.

Fashion- accessoires- voorjaar -summer- 2017-17

Enkelband Armband op een been

Anklet- "Paya". Deze Indiase enkelbandje, die is verbonden met de keten ring op de teen imiterende sandalen - maar dan zonder zolen. Deze armband is perfect om te wandelen op blote voeten. En hij zal een stijlvol accessoire voor bruiden die hebben besloten om te trouwen op het strand te komen worden.

Fashion- accessoires- voorjaar -summer- 2017-15

Enkelband Armband op een been

Anklety met charme. Dergelijke modellen zijn pas onlangs populair geworden, na de sieraden merk Pandora trendy armbanden, versierd met originele verwijderbare charmes of charmes heeft geïntroduceerd. Charms volledig kan worden verschillende vormen, kleuren en maten: nominale, hartvormig of star rating, laconiek kralen of bedels speelse sonore. Wat zal op uw anklete - u beslist!

Anklety: hoe ze te dragen, een aantal regels

Draag anklety staat met mini-rokjes, korte jurkjes, shorts in casual stijl met jeans weggestopt legginsmi of - kortom, met alles wat je delicate enkels geopend.

Benen Ook wordt bereid. Om enkelband zag er echt mooi, moeten de voeten worden verzorgd: geen eelt, droge en altijd perfect wenselijk lichte pedicure.

Fashion- accessoires- voorjaar -summer- 2017-11

Enkelband Armband op een been

Als u dun enkels, kunt u veilig dragendunne metalen of plastic anklety. Maar als het niet, en je wilt visueel smalle beneden hun benen, de armbanden met weinig bungelende charmes je zeker helpen in deze.

Star stijl: anklety

Op het feest na de uitreiking van de Golden GlobesActrice en zangeres Dzhennifer Lopes kwam in een gele jurk met een cut adembenemend, waaruit blijkt niet alleen chique, slanke benen, maar elegant diamant enkelbandje, die perfect past bij de scherpe neus schoenen.

Fashion- accessoires- voorjaar -summer- 2017-3

Enkelband Armband op een been

Tijdens een bezoek aan de galerie van Santa Monica actriceEshli Olsen droeg een lederen leggings, een witte coltrui en bruine vacht en haar enkels versierd met twee gouden ankleta gecombineerd met klassieke pumps.

Fashion- accessoires- voorjaar -summer- 2017-5

Enkelband Armband op een been

Pop diva Rihanna heeft gedeeld met zijn fans foto in Instagram, waar de zanger demonstreert vintage enkelbandje van Chanel.

Fashion- accessoires- voorjaar -summer- 2017-1

Enkelband Armband op een been

U kunt ook ons ​​artikel: Mode-accessoires Lente - Zomer 2017

Modieus zijn! Gorgeous !!!

ons team zal u dankbaar zijn als u onze artikelen te delen met je vrienden!

Over de auteur

beautysummary

1 Comment

  • dep van het onderwijs:

    Ik ben echt onder de indruk van uw schriftelijke vaardigheden alsen met de lay-out op uw weblog. Is dit een betaalde thema of heb je het pas me aan? Hoe dan ook houden van de mooie kwaliteit schrijven, het is zeldzaam om een ​​leuke blog zoals deze vandaag de dag te zien.

    antwoorden

Leave a Comment X


pandora stijl charmes

Pandora Braclet
Pandora Händler
pandora encantos EUA

icon De Zesde Clan

Vrouwen centraal

Monthly Archives: juli 2013

Paus brengt oude wijn in nieuwe zakken

Terwijl iedereen uitroept dat het zo fijn is dat de Paus zich menselijk opstelt jegens homoseksuelen, blijft deel twee van zijn boodschap compleet onderbelicht. Franciscus wil zich ook wel wat toleranter opstellen jegens vrouwen in de kerk, maar het verbod op vrouwelijke priesters is definitief. Daarmee brengt hij oude wijn in nieuwe zakken. De toon klinkt wat vriendelijker, maar vrouwen zijn en blijven in Rooms-Katholieke kringen tweederangs wezens wiens roeping niet meetelt. Bovendien ontkent Franciscus dat de kerk duidelijke ideeën heeft over de rol van vrouwen in deze organisatie. En bedankt he!

De Paus deed zijn uitspraken in de context van het priesterschap. Voorgangers wezen het idee van homoseksuele priesters van de hand. Franciscus stelt zich toleranter op. Hij moet wel, want de kerk kampt met een groot tekort aan priesters. Gezien die situatie mag een homoseksuele priester er zijn. Wie is Franciscus om zijn zoektocht naar God tegen te houden?

Maar vrouwen? Priestertekort of niet, vrouwen kunnen opzouten: 

“On the ordination of women, the Church has spoken and said no.  Pope John Paul II, in a definitive formulation, said that door is closed.”

De pauselijke tolerantie kent grenzen. Daarna zei hij over vrouwen ook nog dit:

“The role of women doesn’t just end with being a mother and with housework.  We don’t yet have a truly deep theology of women.  We talk about whether they can be this or that, can they be altar boys, can they be lectors, about a woman as president of Caritas (Catholic charities). But we don’t have a deep theology of women in the church.

Laten we dit eens analyseren. Opnieuw denkt de Paus bij vrouwen allereerst aan termen als moeder en huishouden. Het klopt dat hij vervolgens pleit voor een uitbreiding van hun rol. Hij zal wel moeten. Zeker in Westerse landen zouden kerkelijke organisaties stuklopen als de veelal vrouwelijke vrijwilligers opstappen. Daarnaast tonen vrouwen zich vaak religieuzer dan mannen, en loyaler aan de kerk. Dit komt onder andere omdat vrouwen meer zorgtaken hebben en vaker dan mannen afhankelijk zijn van de hulp van religieuze organisaties. Franciscus moet het zodoende van de vrouwen hebben, en dan is het tactisch handig de dames een aai over hun bolletje te geven en een uitnodigende toon aan te slaan.

Tot slot beweert de Paus dat de kerk niet zou beschikken over een theologie rondom vrouwen en de kerk. Sorry, maar wie wil hij hier voor de gek houden?  Al in 1987 benoemen Bijbelstudies dit onderwerp als één van de meest controversiële kwesties in het westerse Christendom. Onder andere Johannes Paulus II schreef tractaat na tractaat over wat vrouwen wel en niet kunnen doen in de kerk. Ook Franciscus’ voorganger Benedictus had duidelijke ideeën over de rol van vrouwen in de kerk en breder, de samenleving.

Steeds opnieuw luidt het refrein: vrouwen mogen geen priester worden. Vanuit hun vrouwelijke aard mogen ze wel allerlei werkzaamheden verrichten op traditionele terreinen zoals de zorg. De kerk reduceert vrouwen in dat discourse stelselmatig tot hun biologie. Je hebt een vagina en een baarmoeder, en opeens ben je ‘complementair aan mannen’, met een ‘natuurlijke’ geschiktheid voor helpen, troosten, luisteren en verbinden. Zolang je in dat hokje blijft, willen paus en kerk je best de hemel in prijzen. Wat zijn vrouwen toch nobele wezens! Kijk eens hoe geweldig ze de liefdadigheidscommissie van de parochie kunnen leiden! Hulde!

Franciscus doet exact hetzelfde als zijn voorgangers, alleen verpakt hij zijn boodschap in een vrolijke gele strik in plaats van een roze. Hij hoopt blijkbaar dat mensen zo blij juichen, dat ze even vergeten hoe vijandig de bijbel en de kerk zich meestal opstellen jegens vrouwen. En dat vrouwen met een roeping anno 2013 nog steeds niets te zoeken hebben in de kerk.

Advertenties

Leve nerderige meisjes en vrouwen

Deze video spreekt voor zich:

Toch nog meer weten? Zie dan onder andere hier, hier (onderdeel van het probleem, als je het de Zesde Clan vraagt), hier (vrouwen tussen de nerds van Wikipedia), hier en hier (twee onderzoeken over de manier waarop de nerdcultuur vrouwen van zich vervreemdt). Enzovoorts.

De Gereedschapskist: micro-ongelijkheden

Zo erg is het toch niet meer, mensen? Vrouwen hebben stemrecht, mogen betaald werk buitenshuis verrichten, en lopen niet meer het risico om letterlijk als heks verbrand te worden. We hebben zelfs wetten tegen huiselijk geweld. Dus, als vrouwen nu nog geen gelijkwaardige positie in de samenleving innemen, komt dat omdat ze zelf liever thuis bij de kindjes zitten. Toch? Aha, maar dan rekenen mensen buiten de kracht van de micro-ongelijkheden.

De term ‘micro-ongelijkheden’ slaat op de opeenstapeling van kleine drempels, obstakels en moeilijkheden, die maakt dat mannen de wind in de rug hebben terwijl vrouwen tegen de wind in moeten voortploeteren. Het is het verschil tussen subtiele aanmoediging en ontmoediging. Subtiel, want het gaat om schijnbare kleinigheden, een bepaalde ondertoon:

Misogyny does not present itself with a neon sign reading “look! I hate women!”. I often wish it did, then at least we wouldn’t have to waste so much time demonstrating that it exists at all.

Uiteraard was het een vrouw die dit beestje een naam gaf. Econome Mary Rowe kreeg in 1973 een baan bij MIT, een prestigieuze technische universiteit in de V.S. Ze kreeg opdracht in kaart te brengen hoe het kwam dat sommige groepen duidelijk ondervertegenwoordigd waren, en wat de universiteit kon doen om toegankelijker te worden. Rowe verwachtte dat klinkklaar onrecht groepen zoals vrouwen tegen hield, maar dat bleek op een paar uitzonderingen na nauwelijks het geval. Nee, het zat ‘m in de geniepige details. De definitie van micro-ongelijkheden van Rowe:

I defined them as “apparently small events which are often ephemeral and hard-to-prove, events which are covert, often unintentional, frequently unrecognized by the perpetrator, which occur wherever people are perceived to be ‘different.’”

Denk aan ongelukjes, van het type goh, stond je niet op de lijst van genodigden, natuurlijk maak ik dat nu in orde. Of grapjes die beledigend zijn voor minderheden, zodat zij zich minder welkom voelen. Uitnodigingen met teksten als ‘breng je echtgenote mee’ – jammer voor jou als je vrijgezel of homo/lesbisch bent. Denkbeelden die er van uit gaan dat een bepaalde groep automatisch beter is of meer gekwalificeerd voor sommige taken. Een neerbuigende behandeling ondergaan, zo subtiel dat het lastig is om concreet aan te geven waarom je je zo gemarginaliseerd voelt – maar die minachting is wel degelijk reëel.

De lijst is eindeloos, maar Rowe merkte dat zulke schijnbare details en kleinigheden een groot negatief effect bereiken:

Little acts of disrespect, and failures in performance feedback, seemed to corrode some professional relationships like bits of sand and ice.  […]  I observed what I saw as the cumulative, corrosive effect of many inequities, and concluded that micro-inequities have been a principal scaffolding for discrimination in the US. Micro-inequities appeared to be a serious problem since much of this bias is unconscious and unrecognized—and even hard to believe when described—unless videotaped.

Wat Rowe signaleerde in 1973, geldt nu nog. Steeds opnieuw blijkt uit loopbaanonderzoeken dat vrouwen niet tegen worden gehouden door één duidelijk aanwijsbare onrechtvaardigheid. Het gaat om een accumulatie van allerlei kleine effecten, waardoor het vrouwen niet lukt om tot de hogere regionen van organisaties door te dringen. Dat stelt mensen voor problemen. Zo interviewde het blad Pandora deze maand Piet Hoekstra, vice-decaan bij de faculteit Geowetenschappen. Hij stelt:

Dat maakt het probleem tamelijk ongrijpbaar,  je hebt niet de handvatten om er veel aan te doen. Als je iets wilt doen, moet dat met gericht stimulerend beleid. In het middenkader zijn verhoudingsgewijs al weinig vrouwen aanwezig en de doorgroei is in die hoek zeer beperkt. Als bezuinigingen een vacaturestop afdwingen en je formatie vast zit, gebeurt er een tijdlang niets.

Kortom, het gaat om een hardnekkige situatie en bezuinigingen maken het er niet beter op.

Zijn we nu voor altijd en eeuwig de klos? Nee. In plaats van vrouwen al dan niet subtiel op hun plek te zetten, kunnen organisaties en mensen vrouwen óók, al even subtiel, hints geven dat ze er mogen zijn. In plaats van micro-ongelijkheden pleit Rowe voor het toepassen van micro-affirmaties. Dat zijn volgens haar alledaagse, kleine gebaren, soms onopvallend in het voorbijgaand gemaakt, die voortkomen uit de wens van de één dat de ander kan bloeien. Denk aan een welgemeend complimentje, een introductie tot een belangrijk persoon, of een gerichte uitnodiging voor een netwerkbijeenkomst.

Micro-affirmaties gaan verder dan gericht stimulerend beleid van een organisatie. Het gaat om de houding van mensen, de werkcultuur, breed duidelijk maken dat vrouwen meetellen. Zelfs in een tijd van bezuinigingen en vacaturestops hebben zulke verwelkomende gebaren volgens Rowe een groot effect. Het zorgt ervoor dat je de vrouwen die je hebt, daadwerkelijk behoudt. Het zorgt ervoor dat vrouwen enthousiast blijven voor hun vak. Het zorgt voor een goede basis om, als de economische crisis eindelijk ten einde loopt, volop verder te bouwen aan diversiteit.

Man wil Tour de France exclusief voor mannen houden

Wat moeten de organisatoren van de Tour de France het zwaar hebben! Zoveel verantwoordelijkheden, zoveel werk, weet je, het evenement balanceert op het scherpst van de snede. Het is voor de organisatie echt totaal onmogelijk om één (1) vrouwenpeleton aan de Tour toe te voegen. Zou dat gebeuren, dan krijgen we rampen, mensen. Rámpen. Zo’n enorme uitbreiding – 1 peleton!!!! – kán gewoon niet. Waarom willen we dat nou niet begrijpen?

Marianne Vos, één van de bekendste wielrenkampioenes van Nederland, deed een oproep om de Tour de France ook open te stellen voor vrouwen. Iedereen kan een petitie ondertekenen met een oproep 1 vrouwenpeleton op te nemen in de Tour.  Velen gingen je al voor, lezer, dus waar wacht je op.

Vos deed haar oproep samen met haar collega’s Emma Pooley, Kathryn Bertine en Chrissie Wellington. Ze hebben goede redenen voor hun pleidooi. Anno nu valt niet meer vol te houden waarom de Tour een bolwerk van mannen zou moeten blijven. De wielrensport heeft volgens hen een goede ontwikkeling doorgemaakt. Wielrensters toonden hun talent tijdens de Olympische Spelen in Londen. Daarnaast nemen vrouwenpeletons deel aan de Tour van Vlaanderen en de Flèche Wallonne. De wereld verging daarbij niet. Sterker nog, Vos en collega’s wijzen erop dat dit een groot succes is.

Bovendien doorbreekt het toelaten van vrouwen tot de Tour de France stereotiepe ideeën over vrouwen. De petitie:

In the late 1960s people assumed that women couldn’t run the marathon. 30 years on we can look back and see how erroneous this was. Hopefully 30 years from now, we will see 2014 as the year that opened people’s eyes to true equality in the sport of cycling. If you’d like to see more women’s road racing on television and from the roadside, please sign this petition to call for road cycling to take a major step in the right direction. Help us break down the barriers that unjustly keep female athletes from the same opportunities as men.

Prudhomme zal het worst wezen. Volgens hem is het voorstel ‘niet praktisch’ en ‘ongetwijfeld niet realiseerbaar’. De Tour is een enorme machine, die niet nóg groter kan worden, zegt hij. Daarnaast mokt hij dat Vos en medestanders de verkeerde ingang kozen. In plaats van een open brief en een petitie hadden ze beter een gesprek aan kunnen gaan met de Tourdirectie.

De Zesde Clan vertaalt dit laatste argument even voor u:  Prudhomme had liever persoonlijk willen praten, want dan kun je stilletjes in een vergaderzaaltje zitten en in een kleine groep redelijke voorstellen afwimpelen. Dat zou voor Prudhomme veel comfortabeler zijn geweest. Nu moet hij met de billen bloot, publiekelijk excuussmoesjes opdienen, en loopt hij het risico dat hij kritiek krijgt. (Inderdaad.)

Zijn klacht over de werkwijze van Vos en collega’s is echter handig, omdat het aangeeft vanuit welke houding Prudhomme opereert. Hij gebruikt hier een variant van het toon-argument. Je vroeg er om, maar je vroeg het verkeerd, en daarom kun je opzouten. Deze tactiek valt onder de vele manieren waarop onwillige mensen vrouwen de mond snoeren.

Ook uitspraken als ‘ongetwijfeld niet realiseerbaar’ wijzen op volautomatisch in de nee-stand schieten. Prudhomme klinkt niet als iemand die z’n huiswerk gemaakt heeft. Nee mevrouwtje, wat u wil kán gewoon niet, omdat het nou eenmaal niet kan!  Alles riekt naar onwil. ‘Oooo nee, nu moeten we drie borden extra langs de route zetten en een uurtje eerder ons bed uit om die wijven te laten starten, jeeeeeezus man, wat een gezeik…’

Vos betreurt de afwijzende houding van Prudhomme. Zijn bij voorbaat al uitgesproken afwijzing maakt het er niet makkelijker op voor sportvrouwen die het wielrennen op een serieuze manier willen beoefenen. Zijn houding geeft ook aan dat hij, of breder de Tourdirectie, niet begrijpt of wil begrijpen waar het om gaat. Vos en medestanders gaat het om het fundamentele punt van inclusiviteit:

It’s about building bigger, stronger industries. It’s about trying our damnedest to shift our society into one where all stories, all people, are given the chance to shine. Even the ones we may not be interested in. Even the ones we don’t like. So what’s the inclusion conversation about? It’s about a big table, which has room enough for everyone, but is only used by a few. Those who are already there — be they creators or consumers — can stay. Should stay. What we want is to bring in a few more chairs.

Die paar stoelen extra, daar heeft Prudhomme geen zin in. Hij houdt de tafel liever exclusief gereserveerd voor de mannen.  Dat is waarom de wielrensters actie blijven voeren. Ze willen dat meisjes, net als jongens, kunnen dromen van deelname aan de Tour. Mensen zien de juistheid daarvan in. Het is niet meer dan rechtvaardig. Vos en collega’s kregen dan ook massale bijval voor hun oproep. Die maatschappelijke druk kun je op een gegeven moment niet meer weerstaan. Hoe ouderwets je ook bent.

UPDATE: Brian Cookson, die zich kandidaat stelde voor het leiderschap van de internationale wielerbond UCI, steunt het initiatief van wielrensters om hen op te nemen in de Tour de France. In een interview zei hij:

“There’s been a lot of attention recently on the need to develop women’s cycling at all levels of the sport and it is a key part of my election manifesto for the presidency of the UCI,” said Cookson. “People are passionate about the issue and are rightly frustrated that not enough is being done.

Inderdaad.

Gedicht van Patricia Lockwood slaat in als een bom

Auteur en dichteres Patricia Lockwood bestormt internet met een gedicht, getiteld ‘Rape Joke’. Rape Joke verwijst naar een term die gebruikt wordt in discussies over cabaretiers. Nogal wat, met name mannelijke, komieken, vonden het de afgelopen twee jaar nodig om grappen over verkrachting te maken. Niet iedereen slikte die grappen kritiekloos. Zelfs cabaretiers die eerst gedachteloos verkrachtingsgrappen maakten, gingen nadenken en kwamen soms tot een ander standpunt.

De discussie raakte verhit omdat veel cabaretiers zich beriepen op de vrijheid van meningsuiting. Het grappige is dat komieken zoals Patton Oswalt uiteindelijk zelf toegaven dat niemand roept om censuur. Niemand wil altijd alle grappen over verkrachting uitbannen. Met andere woorden: het gaat niet om censuur.  Sterker nog, mensen roepen om betere grappen. Ook over verkrachting. Het gaat om een erkenning van de kant van de cabaretier, dat hij niet in een vacuüm opereert. Grappen over verkrachting kunnen, zeker weten, maar neem je verantwoordelijkheid en construeer de grap met zorg.

Zeker bij grappen over verkrachting moet die context meewegen. Als het gaat om verkrachting, bevinden vrouwen zich een kwetsbare positie. Keer op keer zie je dat de samenleving het slachtoffer de schuld geeft, en haar extra straft terwijl zelfs veroordeelde verkrachters nog op sympathie kunnen rekenen. Feministen vatten dit alles samen onder de noemer verkrachtingscultuur. In die context kunnen grappen over verkrachting, zeker als de grap ten koste gaat van het slachtoffer, problematisch worden. Wellicht onbewust gebruikt de komiek zijn platform dan om de bestaande machtsverhoudingen te versterken en vrouwenhaat te bestendigen.

De verkrachtingscultuur beïnvloedt ook het verloop van het debat over humor.  Feministe Lindy West gaf bijvoorbeeld in een televisiedebat aan dat ze tegen censuur is. Maar als een komiek een rotgrap over verkrachting maakt, heeft zij óók de vrijheid van meningsuiting om hem op zijn gedrag aan te spreken en zijn boodschap te bekritiseren. Prompt werd West bedolven onder de hatelijke reacties, waaronder talloze bedreigingen met verkrachting:

I do believe that comedy’s current permissiveness around cavalier, cruel, victim-targeting rape jokes contributes to (that’s contributes—not causes) a culture of young men who don’t understand what it means to take this stuff seriously. And how did they try and prove me wrong? How did they try to demonstrate that comedy, in general, doesn’t have issues with women? By threatening to rape and kill me, telling me I’m just bitter because I’m too fat to get raped, and suggesting that the debate would have been better if it had just been Jim raping me.

Deze situatie vormt de context voor het gedicht Rape Joke. Volgens internetmagazine Salon zou Lockwood’s gedicht het laatste woord moeten krijgen in het debat over verkrachtingsgrappen. Na dit gedicht valt er volgens het blad niets zinnigs meer toe te voegen, omdat haar gedicht de impliciete boodschap van dit soort ‘grappen’ duidelijk maakt. Onder andere door de ‘humor’ letterlijk te nemen en concreet te maken.

Dit slaat aan. Op Jezebel maken allerlei lezers op dit moment hun eigen Rape Joke gedichten. Een greep uit de bijdragen tot nu toe:

The rape joke is that for like a day, your biggest concern was getting him to never use the flavored lube again, because that shit tasted gross.

The rape joke is that you were to embarrassed to seek help after it happened because you liked the guy initially and you kind of wanted it to happen

The rape joke is that your mom asked “was he… mean? Are you sure you weren’t just drinking too much?” and encouraged you not to report to the police because who would believe a foreigner who was too young to be in a bar?

Het gedicht geeft vrouwen een steun in de rug. Het brengt de huidige verkrachtingscultuur haarscherp in beeld. En wie weet is de populariteit van het gedicht een teken aan de wand. Misschien begint het tij rondom verkrachtingsgrappen eindelijk te keren…?

Voetbal gaat vooruit, langzaam, moeilijk, maar gestaag

Het vrouwenvoetbal gaat vooruit, het ontwikkelt zich. Maar de ontwikkelingen gaan langzaam en moeilijk. Die analyse van de Spaanse krant El País mag gelden voor de gehele tak van sport, voor alle landen die meedoen aan het EK 2013. Terugkerende thema’s: gebrek aan kansen om überhaupt te kunnen spelen, gebrek aan geld, gebrek aan ondersteuning, gebrek aan faciliteiten, en een vijandig klimaat. En geweldige wedstrijden. Dat wordt genieten op 28 juli aanstaande, bij de finale van het EK. Enthousiaste fans en gepassioneerd spelende talentvolle voetballers maken veel goed.

Om te beginnen met dat klimaat: in sommige landen moet de sport nog vechten om te overleven. Zo werd Nederland na drie wedstrijden uitgeschakeld op het EK. Meteen riepen met name mannen dat dit geen sport is, en phew, gelukkig hoeft de NOS de wedstrijden de komende vier jaar niet meer uit te zenden, want het is toch niet om aan te zien.

Ja, het klopt dat mannen er ook van langs krijgen als het elftal het zeer belabberd doet, maar niemand zegt bij nederlagen meteen dat voetbal geen sport is en dat de NOS de wedstrijden beter niet kan uitzenden. Dat soort ondermijnend vitriool bewaren we voor vrouwen die uit hun hok durven te stappen:

Manon Melis, speelster van Malmo FC, wil dit toernooi aangrijpen om het vrouwenvoetbal te promoten. “Er wordt nog wel vaak negatief gepraat over vrouwenvoetbal, dat het manwijven zijn. Maar wij zijn een heel vrouwelijk team” zegt ze. “Mensen hebben het altijd over Patrick Kluivert, dat hij de topscorer van Oranje is, maar ik heb er wel lekker vijf meer dan hij”, zegt ze plagerig. “Men moet kijken naar wat we wel kunnen en niet verwachten dat we zoals FC Barcelona spelen.”

Kortom, vrouwenvoetbal kan nog steeds rekenen op afwijzing en minachting. Speelsters moeten hun vrouwelijkheid benadrukken en bewijzen dat ze echt wel iets kunnen. Dan nog stoppen journalisten het liefste hun vingers in hun oren, om nananananana te zingen totdat mensen stoppen met praten over zoiets belachelijks als vrouwenvoetbal.

Gezien die cultuur mag je verwachten dat veel clubs niet beginnen aan vrouwenvoetbal. Er valt geen eer mee te behalen en het kost geld. Laat maar zitten. Zodoende heeft een topclub als Madrid nog steeds geen vrouwenploeg. Volgens El País liggen er voorstellen op tafel om voor een bedrag van nog geen miljoen euro een elftal op te richten. Maar Madrid betaalt liever dertig miljoen euro voor een 23-jarige middenvelder om het mannenteam te versterken.

Ondanks die desinteresse groeit vrouwenvoetbal overal gestaag. De KNVB noteert al jaren de grootste toename van het ledental bij meisjes en vrouwen. Inmiddels is meer dan één op de tien voetballers vrouw. Sinds 2007 beschikt de KNVB ook over een serieus plan om de eredivisie van het vrouwenvoetbal te versterken. Dat leidde tot een goed debuut van de Leeuwinnen op het EK van 2009. Ondanks de mindere prestatie dit jaar, betekent dat voor de KNVB niet dat alles meteen weer stopt. Integendeel, de bond wil het EK van 2017 juist naar Nederland halen:

Van Oostveen: ‘We hebben dat eerder geprobeerd, maar toen viel de keuze op Zweden. Voor de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal in Nederland zou de organisatie van het EK een enorme stimulans zijn.’

Precies. Wat het voetbal nodig heeft zijn mensen die vrouwen vertrouwen, kijken naar de langere termijn, zich inspannen om de vrouwen te voorzien van het geld en de middelen die nodig zijn om verder te groeien in de sport. Voor dit huidige EK vindt  de finale plaats op 28 juli. Verwacht zinderend voetbal van hoog niveau, een heerlijke wedstrijd om naar te kijken. Ook al valt er nog veel te winnen, het vrouwenvoetbal hoeft zich nergens voor te schamen.

BONUS: Op naar een Tour de France voor vrouwen. Steun de oproep van Marianne Vos, doe mee, teken de petitie…

Feministe wint gevecht tegen Engelse bank, wordt bedreigd met verkrachting

Feministe en journaliste Carolina Criado-Perez heeft de Nationale Bank van Engeland tot inkeer gebracht. De bank verwijderde de enige vrouw van een van hun geldbiljetten. Niks daarvan, vond Criado-Perez. Ze mobiliseerde mensen via sociale media, leverde een petitie in en dreigde met juridische stappen. Met succes: Jane Austen verschijnt op het tien pond biljet nieuwe stijl. Het succes van Criado-Perez kreeg echter een zwart randje omdat Twitteraars haar massaal begonnen te bedreigen met verkrachting. De politie heeft inmiddels een verdachte gearresteerd.

Carney haalde bakzeil en zorgde ervoor dat Jane Austen straks op een biljet van tien pond komt.

Het begon allemaal in april dit jaar. De nationale bank kondigde aan de sociale hervormster Elizabeth Fry te vervangen door staatsman Winston Churchill. De bank nam voor lief dat deze wijziging betekende dat er geen vrouw meer op engelse biljetten stond. Geen probleem, toch?

Nou, daar dacht Criado Perez anders over. Ze begon een petitie om in ieder geval één vrouw op een bankbiljet te handhaven. Geen onredelijke eis, zou je zeggen. Bijna 36.000 mensen ondertekenden in een paar weken tijd een petitie met deze oproep. De bank moest in eerste instantie niets van de actie weten. Behalve met feministen had de bank echter ook geen rekening gehouden met de Equality Act, Engelse wetgeving waarmee mensen discriminatie aan kunnen vechten. Criado-Perez had niet alleen moreel gezien een punt, maar ook juridisch:

Solicitors Deighton Peirce Glynn, acting on behalf of Criado-Perez, have contacted the Bank claiming it has failed in its duties under the Equality Act. Louise Whitfield, who is representing the campaigner, said: “I am astonished that the Bank of England has been unable to think of any great women to appear on their banknotes, given that there are so many. This is the perfect opportunity for a national institution to promote equality but it has failed to do so.”

De feministische actie breidde zich uit. Mensen begonnen in te zien dat de kwestie van de bankbiljetten wijst op het veel bredere, complexere probleem van structurele achterstelling. Dat moet stoppen. Media vroegen zich openlijk af hoe het komt dat een bank  vrouwen zo over het hoofd ziet. Bovendien zagen niet alleen een paar activisten de bredere betekenis van de handelswijze van de bank. Ook anderen snapten de impliciete boodschap:

The message, we presume, from governor Sir Mervyn King, is that there simply aren’t any women in the annals of history who are worthy enough.

Minister van Vrouwenzaken Maria Miller sprak de nationale bank aan op hun handelswijze en pleitte voor het behoud van in ieder geval één vrouw op een nationaal geldbiljet. Dit instituut had inmiddels een nieuwe directeur gekregen. Mark Carney, de opvolger van King, besloot bakzeil te halen. Hij bevestigde dat hij zich er sterk voor wilde maken in ieder geval één vrouw op ‘zijn’ biljetten te handhaven. Kort daarop kondigde hij aan dat Jane Austen het tien pond biljet krijgt.

Hoe komt het dat deze actie zo succesvol verliep? Zoe Williams van The Guardian denkt dat het komt door de vastberadenheid van jonge vrouwen. Die pikken middeleeuws gedrag niet meer, en weten hoe ze het wapen van de sociale media moeten hanteren. The New Statesman signaleert dat het ook hielp dat de activisten duidelijke, realistische doelen stelden. Bovendien houden we allemaal regelmatig bankbiljetten vast in ons dagelijks leven. Het gaat letterlijk om een tastbaar onderwerp.

Tot slot: geld en wetgeving. Criado-Perez benadrukt dat dit broodnodige voorwaarden waren om écht druk uit te oefenen:

Criado-Perez maintains that the threat of litigation has also been important in getting a response from the Bank. She says, “I think they probably felt it was quite easy to brush of annoying women just making a noise. But it’s much harder to brush off a legal, technical point that says actually you haven’t considered the Equalities Act.” Using funds she has raised through online donations, she is now in the position to force the institution through an embarrassing legal battle, should it be required. This has given the petition and the campaign as a whole, considerably more clout.

Enfin. Criado-Perez – Bank of England: 1-0.

UPDATE: dit is zóóó voorspelbaar. Criado-Perez is een vrouw. Ze waagde het in het openbaar haar stem te laten horen. Dan weet je het wel: prompt bedreigen mensen haar met verkrachting. Onder andere via Twitter. In een reactie zei Criado-Perez:

She said it was important to confront those who used rape threats. “We need to get rid of the idea that you don’t feed the trolls. Someone issuing rape threats wants women to shut up and get off Twitter … We can’t let them win.”

Opvoeding nekt ambitie van vrouwen

Terwijl Nederlandse krantenkolommen volop ruimte bieden aan ach en wee verhalen over dalende geboortecijfers, en een vermeende jongenscrisis op scholen, vindt op dit moment in Engelse kranten een discussie plaats die veel meer hout snijdt. Wat je ook beweert over jongens, zodra jongeren hun eerste baan vinden, doen jongemannen het beter. Nog een paar jaar verder en ze domineren de politiek, het bankwezen, de sport, de opinieprogramma’s en de literatuur. Wat doen we meisjes eigenlijk aan?

Vrouwen verinnerlijken de sociale codes van een samenleving.

Een vrouw uit Amersfoort kreeg bergen kritiek te verduren toen ze een vrouwenavond organiseerde over werken als gemeentelijk raadslid. Belachelijk, zoiets hoefde niet, want vrouwen zijn toch geëmancipeerd? Hoezo moet je bijzondere initiatieven nemen om hen te interesseren voor de lokale politiek? Nou, omdat mannen daar al de boventoon voeren, en vanaf lokaal gaat het percentage vrouwen alleen maar verder achteruit.

Ook in de technologie domineren mannen. Belinda Palmar, voorzitter van een organisatie die meisjes kennis laat maken met computertechnologie, wijst erop dat de volgende Mark Zuckerberg gewoon weer van het mannelijk geslacht zal zijn. Want samenleving en school belonen meisjes vooral als ze zich rustig gedragen, netjes werken en bescheiden zijn. Dat heeft ernstige gevolgen voor hun ambities:

the common factor is that girls don’t see themselves working in technology. […]  Our girls are faced with three big challenges: schools are failing to inspire them to choose careers in technology, the media is selling them vacuous ambitions and we are failing to show them that they can be heroes.

Meisjes hebben dat haarscherp door. Palmar vertelt dat ze met een meisje sprak, die de afkorting ICT ironisch vertaalde als I Can Type. Want de horizon in het lesprogramma stopte bij het aanleren van secretariële vaardigheden op de computer. Dat schiet op…

Daarnaast blijkt uit onderzoek dat mensen sociale wezens zijn. We reageren op subtiele hints vanuit de omgeving, waaruit blijkt of iets wel of niet bij je past. Stel dat je een studie zoekt na het voortgezet onderwijs, dan blijkt dat minder meisjes zichzelf geschikt achten voor ICT als de ruimte waar ze informatie opdoen, eruit ziet als het hol van een nerd. Want nerds zijn (blanke) mannen, dus hoor je daar als vrouw niet bij, dus ben je minder geschikt voor zo’n studie en dus kies je dat vak niet.

Ook columniste Tanya Gold ziet dat mensen moord en brand schreeuwen dat jongens het zo slecht zouden doen, en dat meisjes de jongens op school voorbij streven, en over tien jaar de wereld zullen regeren. Niets van dat alles blijkt echter als je observeert wie wat doet in de maatschappij. Volgens Gold vergeten die mensen de impact van het krijgen van een kind, én de effecten van een opvoeding als meisje. Dan blijkt nog steeds dat school en cultuur vrouwen subtiel doorgeleiden naar een bestaan als ‘vrouw van’, met de nadruk op vaardigheden zoals bakken en de greep naar Botox als het sex appeal vermindert:

Even the Girls’ Day School Trust, not a notorious radical feminist pit or favoured kindergarten for the brave women of Femen and Pussy Riot, is concerned that the “skills” females learn at school damage them in the workplace. I agree. They are not so much skills, I think, as dating tips for women who will grow to live – or, if you prefer, die – by the rules.

Nederland zou dezelfde discussie kunnen voeren. We hebben een enorm conservatieve maatschappij, doordesemd van een moederschapscultus die de ambities van vrouwen ernstig inperkt. We hebben een land waar de overheid traditionele rollenpatronen tussen man en vrouw stimuleert, en waar politieke partijen zoals de SGP bijna onbestraft basale democratische rechten aan vrouwen kunnen onthouden. (Moet je als moslimpartij eens proberen. Het land zou te klein zijn.)

In plaats daarvan blijft het stil. Sterker nog, de media besteden vooral aandacht aan mensen die de vrouwenemancipatie de schuld geven van jongensproblemen op school, en roepen dat we terug moeten naar échte mannen. Ondertussen krijgt iedere vrouw die uit haar traditionele gender rol stapt, te maken met demoraliserende, seksistische agressie en een vijandig klimaat waarin je steeds boodschappen krijgt dat je hier niet thuis hoort.

Leve internet, dan lees je tenminste nog eens iets waar je als vrouw wél baat bij hebt. Voor wat betreft Nederland: negeer de kranten en lees een goed boek. Anna Fels schreef over vrouwen en ambitie en dit boek verscheen ook in een Nederlandse vertaling. Wat je in de Engelse kranten leest, diept zij verder uit. Inclusief tips om die meisjesopvoeding in goede banen te leiden. Daarnaast kun je je voordeel doen met Cordelia Fine, die allerlei mythes over dé man en dé vrouw grondig onderuit haalt.

Vrouwen maken keuzes óók in context van relaties en geld

Het geboortecijfer in Nederland daalt, en prompt volgen zorgelijke stukken over de ernstige gevolgen daarvan (vergrijzing, aaargh). Een ander gevolg zijn de vermanende vingertjes. Vrouwen moeten beter nadenken en op tijd kinderen krijgen. Tsja, alsof ze dat geheel alleen beslissen. Sociaaleconomische gevolgen van kinderen krijgen spelen net zo goed een rol, betoogt Sanne van Oosten van Women Inc. in dagblad Trouw. Maar daarnaast spelen relaties ook een rol. Vreemd dat Van Oosten die factor geheel overslaat. Zodoende reduceert ze de kwestie opnieuw tot iets wat vooral vrouwen aan zou gaan. Je hebt echter een hele samenleving nodig om een kind te krijgen.

Op zich doet Van Oosten veel nuttige uitspraken. Zo heeft ze genoeg van belerende praatjes van de overheid:

 In plaats van vrouwen belerend toe te spreken over het moment waarop ze kinderen krijgen, kunnen we beter kijken naar de randvoorwaarden waarbinnen vrouwen deze keuze maken. Die zijn nog niet al te best. Als je goed naar de cijfers kijkt lijkt het vooral in het nadeel van vrouwen om kinderen te krijgen.

Vrouwen stellen volgens haar de komst van het eerste kind vaak uit, omdat ze moeite doen om hun sociaal-economische positie te behouden. Een zeer verstandige keuze en terecht dat Van Oosten daar op wijst. Want de obstakels liegen er niet om. Diezelfde overheid, die wil dat het geboortecijfer op peil blijft, maakt kinderopvang duur. Dezelfde overheid die vindt dat vrouwen niet op de zak van hun man mogen teren, doen weinig tegen zwangerschapsdiscriminatie, waardoor vrouwen hun inkomsten verliezen. Of fenomenen zoals de loonkloof, die met name verergert als vrouwen een kind krijgen.

Nog belangrijker misschien dan het geld zijn relaties. Kinderen krijg je niet alleen. Juist daar zegt Van Oosten niks over. We weten weinig van de rol van de man bij het krijgen van kinderen, aldus het CBS, omdat er nauwelijks onderzoek naar wordt gedaan. Wat bekend is, wijst er echter op dat het uitstellen van de kinderwens óók door hen komt:

Uit onderzoek van de Nederlandse Gezinsraad is gebleken dat bij veel paren de vrouw eerder een kind wenste dan de man. Nadat zij de wens heeft geuit, vindt een periode van overweging plaats. De uiteindelijke beslissing om een kind te nemen valt daardoor later. Uitstel, concludeert de Nederlandse Gezinsraad, wordt ook veroorzaakt door de houding van de man. […]  Niet alleen de eigen houding is medebepalend voor de beslissing voor uitstel, maar ook die van de partner.

Een paar jaar terug, in 2002, was dagblad Trouw een stuk explicieter. De man bepaalt wanneer het eerste kind komt, kopte de krant. De krant baseerde zich op toenmalig onderzoek van ditzelfde CBS. De instantie keek voor het eerst naar de rol van mannen. Uit die studie bleek dat vrouwen ”alleen hun zin krijgen” als ze een parter kiezen, die dezelfde opvattingen heeft over kinderen krijgen als zij. Zodra de opvattingen verschillen, ontstaat uitstel, waarbij de man de dominante rol inneemt. Hij bepaalt het tempo.

Dat is ook logisch, want kinderen verzorgen en opvoeden is hard werken. Het is fijn als je de belasting met een partner kunt delen. Maar relaties spelen ook op andere manieren een rol. Zo lopen verhoudingen nogal eens stuk. Vaak blijven de kinderen na een scheiding bij de moeder. Vervolgens blijkt uit onderzoek dat die alleenstaande moeders moeilijk aan de man komen. Want de beoogde nieuwe partner vindt die kinderen vaak een hindernis.

Kortom, Van Oosten heeft gelijk als ze de vermanende vingertjes zat is. Behalve sociaaleconomische factoren spelen relaties en psychologische aspecten óók een belangrijke rol. En als je in dat geheel de man vergeet, vertel je letterlijk slechts de helft van het verhaal. Daar zou veel meer aandacht voor moeten komen. In plaats van morele waardeoordelen vellen, gaan we als samenleving kinderen krijgen dan misschien eindelijk serieus nemen.

Nieuwsronde

Meer vrouwen dan mannen werken inmiddels in de Britse televisie-industrie, maar ondanks hun numerieke overwicht gaan alle topbanen naar mannen. Baas in eigen buik kwam een stapje dichterbij in Ierland. Actrices noemen zichzelf openlijk feministisch. En Belgische stellen moeten in geval van scheiding de pensioenrechten eerlijker verdelen. Dat en meer in deze editie van de nieuwsronde. Oh, en heren:

  • Vrouwen krijgen geen waardering voor hun werk in de Engelse televisie industrie. Ze beginnen massaal onderaan de ladder en kregen tot vijf jaar geleden wel eens de kans een aflevering van Doctor Who te regisseren. Tegenwoordig komen alle afleveringen echter uit de koker van mannen. Dat is symptomatisch voor deze seksistische sector. Naar vrouwen wijzen omdat ze weinig zelfvertrouwen zouden hebben, wordt in die context een extra belediging. Natuurlijk hebben mannen meer zelfvertrouwen. Zij werken in een door mannen gedomineerde omgeving waar hun sekse louter voordelen biedt. Bonus: ook bij de Britse radio hebben vrouwen het nakijken.
  • Gaming website Kotaku brengt een ode aan computerspel No One Lives Forever. Ook al kwam het spel dertien jaar geleden uit, het voelt nog steeds modern aan. Want de hoofdpersoon is een stoere spionne, die expliciet opkomt voor het recht van vrouwen om te doen wat ze willen. Kotaku betwijfelt of hedendaagse producten zoiets anno nu nog op de markt zouden durven te brengen.
  • Belgische mannen en vrouwen moeten pensioenrechten in geval van een scheiding voortaan eerlijker delen. Dat heeft de regering van Di Rupo overeengekomen. Tot nu toe kreeg de ex-partner die niet gewerkt heeft, bijna altijd een vrouw, een pensioen op basis van de verdiensten van de voormalige echtgenoot. Dat gold echter alleen voor de eerste pensioenpijler en ambtenaren waren bovendien uitgesloten van de regeling. In de nieuwe aanpak moeten exen de opgebouwde pensioenrechten via de alimentatie laten verrekenen.
  • GoldieBlox strijdt voor goed speelgoed voor meisjes. De campagne gaat vergezeld van een opruiende video:
  • Latijns-Amerika maakt het ene na het andere schandaal mee. Een 11-jarig meisje in Chili raakte zwanger na verkrachting door de partner van haar moeder. Abortus mag niet want de Chileense staat verbiedt het. De protesten zwellen inmiddels aan. Eerder speelde een soortgelijk geval zich af in El Salvador. Een zieke vrouw van een foetus die niet levend geboren kon worden, zou vanwege haar zwangerschap in levensgevaar komen, maar ook hier mochten artsen niets doen. Uiteindelijk beviel de vrouw na zeven maanden door middel van een keizersnede. Ja, excessen, maar onder andere dit is wat er gebeurd als je abortus onder alle omstandigheden verbiedt.
  • Het Ierse parlement keurde een nieuwe abortuswet goed. Voorheen kon er niets. Met de nieuwe wet staat het land abortus toe als het leven van de moeder in gevaar is. Vooruitgang!
  • Ondertussen in de V.S.: als mijn vagina een geweer was… dan zou de wereld er voor vrouwen en hun reproductieve rechten heel anders uit zien. Maar waarom tekst schrijven als je ook dit kunt zien:
  • Volgens de Londense burgemeester Boris Johnson gaan vrouwen alleen maar naar de universiteit om een man te vinden. ”Boris is well known for his less-than-politically-correct attitude to women, but he has always denied, vehemently, being sexist. “I’m not remotely sexist!” Boris cries. The problem is, I don’t think Boris really knows what sexism is.” Tijd dus voor een spoedcursus over seksisme, vond The Independent. Het incident leverde ook deze gids op om mannen stapje voor stapje te genezen van seksisme.
  • In het verlengde daarvan: alle seksistische argumenten die je hoort over vrouwen en computerspelletjes. Met uiteraard een weerwoord, zodat niemand zich meer schuldig maakt aan uitspraken zoals ‘er zijn weinig games voor vrouwen omdat vrouwen nauwelijks gamen’. Na dit overzicht heb je geen excuus meer. Als je dit soort dingen roept zet je jezelf gewoon open en bloot te kijk als een seksist.
  • Tot slot: als je als vrouw wordt lastig gevallen in het openbaar, helpt het als iemand eng doet tegen de enge vent die zulk wangedrag vertoont. Vuur met vuur bestrijden. Het werkt!

Mannen redden de wereld

Wat heb je aan vrouwen? Niks. Eén man overleeft alles, heeft het door, gaat de uitdaging aan en redt de wereld. Volgens Hollywood dan. Kijk maar:

Hulde aan de samenstellers van deze compilatie:

As I keep posting on Reel Girl, the problem of female erasure is not abouteach movie, (“one man”) but the repetition of the same old story where females get shoved to the sidelines again and again. The “One Man” video reveals the sexist pattern of Hollywood movies better than anything I’ve ever seen. Now if they would just make one of these featuring animated movies for kids….

Voor meer alleen-mannen inventarisaties kun je ook terecht bij Hollywood Boys Club, een site waar iedereen mannenclubjes kan aanmelden. TV series waar geen vrouw aan te pas komt, enzovoorts. Je zou deze verzameling kunnen zien als het gespecialiseerde neefje van 100 procent mannen.

Oranjevrouwen doen het beter dan mannen

Weet u het nog, het EK mannenvoetbal van vorig jaar? De Oranjemannen leden drie nederlagen op een rij en konden meteen naar huis. De vorm was er niet, concludeerde bondscoach Bert van Marwijk. De Oranjevrouwen overkwam dit jaar hetzelfde. Met één verschil: zij wisten in ieder geval één van de drie wedstrijden een gelijk spel te behalen. In die zin deden ze het iets beter dan de mannen. En dat zonder miljoenenbudget.

Nederland wilde een beter resultaat halen dan bij het EK van 2009, maar moet naar huis. Grote teleurstelling voor de leeuwinnen….

Gezien het verbeten gezicht van aanvoerster Daphne Koster, voor aanvang van de wedstrijd, wilde Nederland misschien te graag. Ze stonden daar niet alleen in. Mensen die vrouwenvoetbal een warm hart toedroegen Twitterden:

OranjeLeeuwinnen ‏@vrouwen_voetbal2u We zijn bij het stadion, de koppies staan strak! We moeten winnen, we gaan winnen. Knallen! pic.twitter.com/Pqy5d1nwyo
 FC Twente Vrouwen ‏@FCTwenteVrouwen5u Nu op FCTwente.nl: “We moeten gewoon winnen!”: De Oranje Leeuwinnen weten wat hun opdracht is vanavond tegen I… http://bit.ly/1bnJj8U 

Die spanning viel af te lezen aan ongecontroleerde acties en verkramping in het zicht van het IJslandse doel. Er heerste een nu of nooit sfeer. Het móest goed gaan. Oranje móest winnen. Anders zendt de NOS nooit meer een wedstrijd vrouwenvoetbal uit – wie weet wat voor angsten er rondspoken in hoofden van té gespannen mensen. Zoiets. Ene JanVlap nam daar alvast een voorschotje op:

janvlap ‏@janvlap5m een voordeel in ieder geval… geen damesvoetbal meer op televisie voor de komende jaren. Wat een drama vertoning.. #nedisl
Hoe dan ook, het team maakte een slordige indruk en liet steken vallen. IJsland profiteerde daarvan. Eén nul bij rust, in het nadeel van de leeuwinnen. En daar bleef het bij.

Vooral mannen lieten hun ongenoegen luidkeels blijken. Vrouwenvoetbal, wáárdeloos, sneerden ze:

Jacco van Leeuwen ‏@HidehoJacco28m Heb ik weer, denk ik dat beeld blijft hangen op tv, blijkt het damesvoetbal te zijn #fail
F.Nienhuis. ‏@Nienhuis18m Ik doe mijn best om damesvoetbal te begrijpen. Maar ik begrijp het niet. Doet pijn aan mijn ogen. Snel naar een andere zender. #legetribune
Lins Rooijakkers ‏@Oznilmosredna24m Damesvoetbal, de conclusie: De scheidsrechters zijn net zo belabberd dan de voetballers zelf! En nu staat Ned. ook alweer achter. #kansloos
marktwain2 ‏@marktwain231m Er valt wel wat voor te zeggen om damesvoetbal niet langer een sport te noemen.
Daar konden de vrouwen het weer mee doen. Er stond nog net niet ‘ga terug naar de keuken’, maar het scheelde weinig. Diezelfde ‘marktwain2’ wist zelfs het feminisme er met de haren bij te slepen:


Herzlich willkommen bei www.schmuckoffensive.de Ihr Online - Shop der Goldschmiede Stork.

www.schmuckoffensive.de

Ihr Onlineshop für Trendmarken wie Pandora, Ehinger Schwarz, Charlotte, Tipit, TeNo, Bersani, Endless, Bastian, und Angebote aus eigener Werkstatt der Goldschmiede Stork.


Auf unserer extra erstellten Webseite www.schmuckoffensive.de finden Sie eine sehr große Auswahl und immer die aktuellsten Artikel der bekanntesten Schmuckmanufakturen. 


Unser großes Warenlager bietet für sämtliche Anlässe das passende Geschenk für sie oder ihn.
Schauen Sie sich gerne um und lassen sich inspirieren. Sollten Sie unsicher sein ist unser geschultes Personal auch gerne telefonisch für Sie erreichbar.

 







var _rwObsfuscatedHref4 = "aeg";var _rwObsfuscatedHref5 = "ver";var _rwObsfuscatedHref6 = "ona";var _rwObsfuscatedHref7 = ".it";var _rwObsfuscatedHref = _rwObsfuscatedHref0+_rwObsfuscatedHref1+_rwObsfuscatedHref2+_rwObsfuscatedHref3+_rwObsfuscatedHref4+_rwObsfuscatedHref5+_rwObsfuscate